“Iron Man 3” Fragmanı Yayınlandı!

“Heroes… There is no such thing.” 

Gayet iyi bir çizgi roman uyarlaması olan “Iron Man” ve The Black Widow ile War Machine’e rağmen ilkine göre vasat kaçan “Iron Man 2”dan sonra kamera arkasında değişikliğe giden Iron Man serisi, Mayıs 2013’te gösterime girecek üçüncü filmle yoluna devam ediyor. Bu kez yönetmen, Lethal Weapon serisinin yazarı, aynı zamanda pek eğlenceli “Kiss Kiss Bang Bang”in de yazar/yönetmeni olan ve bu filmin ardından harika anime “Death Note”u sinemaya uyarlayacak Shane Black. İlk iki filmin yönetmeni Jon Favreau ise bu filmde yalnızca ilk iki filmde de izlediğimiz Happy Hogan karakterini canlandıracak.

“Extremis” isimli çizgi romandan uyarlandığı söylenen filmin fragmanı ise geçtiğimiz gün yayınlandı. Şaşırtıcı olansa fragmanın Lethal Weapon serisi ve “Kiss Kiss Bang Bang” ile eğlenceli diyalog yazma konusundaki maharetini gösteren Shane Black’in esprili monologlarından/diyaloglarından mahrum, hatta düpedüz ciddi ve karanlık olması. Hatta bazı yorumlar fragmanın “The Dark Knight”a benzediği yönünde.

İlk filmde Jeff Bridges’in canlandırdığı Obadiah Stone, ikinci filmde Mickey Rourke’un hayat verdiği Ivan Vanko ve Sam Rockwell’in canlandırdığı Justin Hammer ile cebelleşen Tony Stark’ın (Bu role gittikçe daha da yakışan harikulade aktör Robert Downey Jr.) bu sefer de iki düşmanı var: En son “Prometheus”ta izlediğimiz Guy Pearce’ın oynadığı Aldrich Killian ve Sör Ben Kingsley’nin fantastik bir filmden fırlamış gibi görünen The Mandarin’i. Bilhassa Kingsley’nin oyunculuğu bayağı merak konusu.

Yaralanan ve hırpalanan bir Tony Stark, acı çeken bir Pepper Potts (Gwyneth Paltrow), vaaz veren bir Mandarin, Pepper’ı kurtarmak için çabalayan ve eviyle birlikte denizin dibini boylayan Iron Man’in bulunduğu ilk fragmanıyla beklediğimizden çok daha fazlasını veren “Iron Man 3”, beklentilerimizi fersah fersah aşan “The Avengers” sonrası bizi fena halde cezbediyor. Serinin en iyisi olacak mı bilinmez, ancak en büyük umudumuz kendisinin bir ‘fragman filmi’ olmaması yönünde.

Efsane Replikler - 19 : "Redrum"

1980 yapımı korku-gerilim filmi "The Shining" dilimize çevrilmiş haliyle "Cinnet", Stephen King'in aynı adlı romanından Stanley Kubrick tarafından uyarlanmıştır.

Film, yazar Jack Torrence'ın (Jack Nicholson) ıssız bir yerde bulunan Overlook'un Otel'inin kış bekçiliği için işine alınmasıyla başlar. Jack, görüşme sırasında önceki bekçilerden birinin cinnet getirip ailesini baltayla öldürdüğünü ardından intihar ettiğini öğrenir. Jack'in oğlu Danny'nin (Danny Lloyd) ise otel hakkında kötü hisleri vardır. Jack'in karısı Wendy (Shelley Duvall) ve Danny'nin doktoru konuşurlarken Danny'nin Tony isminde bir hayali arkadaşa sahip olduğunu ve Jack'in sarhoşken Danny'nin kolunu incittikten sonra alkolü bırakıtığını öğreniriz. Danny aynı zamanda DDİ (duyular dışı idrak) yetisine sahiptir ve geçmiş/gelecekte olanları görebilir, hissedebilir, onlarla telepati kurabilir. Otelde zaman ilerledikçe Danny yalnız olmadıklarını anlayacak, Jack'in sinirleri bozulacak ve kendisi şiddete eğilimli hale gelecektir; otelin eski misafirlerinin de katkılarıyla Jack ile ailesi arasında gerilim dolu bir kovalamaca başlayacaktır.

Söz konusu replikse Danny'nin Jack'in yaklaştığını ve yapacaklarını hissettiği vakit sürekli tekrar ettiği ve gittikçe ürkütücü bir hale gelen sözcüktür. Danny'nin kapıya rujla yazdığı sözcüğü aynadan okuyan Wendy çocuğunun "Murder" yazdığını anlar ve dehşete kapılır.

Korku-gerilim türünün en başarılı örneklerinden olan filmde Jack Nicholson'ın oyunculuğu her yanıyla takdir edilesidir; sesini kullanışı, mimikleri ve jestleri film boyunca mükemmeldir fakat nasıl olduysa Akademi bu performansı ve filmin kendisini görmezden gelmiştir.

Romanlarından uyarlanan filmleri umursamadığını sık sık söyleyen King, filmi beğenmediği hatta filmden nefret ettiğini söylemiştir. King, romanın ismini bir John Lennon şarkısı olan "Instant Karma"nın nakaratı olan "We all shine on." kısmından esinlendiğini söylemiştir.

Filmin yapım aşaması boyunca Kubrick'in King'i gece 3 civarı arayıp "Tanrı'ya inanıyor musun?" gibi sorularla meşgul ettiği de filmle alakalı garip detaylardan biri. Ayrıca film bir rekora da sahip, Wendy'nin beyzbol sopasıyla Jack'e vurduğu sahnenin tam 127 kere tekrarı alınmış.

İşte bu da izlemek isteyenler için repliği barındıran sahne :

Kulağa garip gelse de, filmin Warner Bros tarafından bir seri haline getirilmek istendiği bu ayki haberler arasında. Jack Nicholson'ın yerini kim dolduracak ve senaryonun hesabını kim Stephen King'e verecek merak ediyoruz doğrusu. 

“1602”

Pek sevdiğimiz yazar Neil Gaiman’ın kaleme aldığı, Andy Kubert’in çizdiği ve Richard Isanove’un renklendirdiği sekiz bölümlük mini seri “1602”, özellikle çizgi roman severler için son derece ilginç bir konuya sahip. “Marvel’ın tanınmış süper kahramanları dört asır önce, 1602 yılında yaşasaydı ne olurdu?” gibi bir sorunun peşinden giden “1602”, bizi on yedinci yüzyılın Avrupası’na götürüyor ve sevdiğimiz Marvel karakterlerini o zamanın kahramanlarına dönüştürüyor.

Avrupa’da hava gittikçe garipleşmeye ve insanları telaşlandırmaya başlar. Gökyüzü Londra’da kan kırmızısına dönmüştür ve sürekli şimşek çakmakta, her yerden yıldırım ve fırtına haberleri gelmekte, ancak bir türlü yağmur yağmamaktadır. Halk bu havanın Kıyamet alameti olduğunu düşünmektedir. Kraliçe Elizabeth, sarayın başhekimi Stephen Strange’den, Kudüs’ten getirilen ve Strange’in bir tür silah olduğunu düşündüğü, Tapınak Şövalyeleri’ne ait bir şeyi korumasını ister. Görevi kabul eden Doktor Strange, herkesin ödünü koparan fırtınaların arkasında gizemli bir gücün olduğunu sezmektedir. Kraliçe ayrıca başdanışmanı Sör Nicholas Fury’ye de silah olduğu düşünülen nesnenin İngiltere’ye zarar görmeden getirilmesini söyler. Fury, kör bir ozan ve aynı zamanda gizli ajan olan Matthew Murdoch’la irtibata geçer ve ona bahsi geçen nesneyi yolculuğu sırasında kollamasını emreder. Bu arada Amerika’daki Roanoke Kolonisi’nde doğmuş ilk çocuk olan genç Virginia Dare, Elizabeth’le görüşmek için koruyucusu Rojhaz ile birlikte İngiltere’ye gelmiştir. Ancak Virginia Elizabeth’le buluşamadan, sonradan Latveria kontu Otto Von Doom’un gönderdiğini öğrenecekleri bir suikastçinin saldırısına uğrar…

Hikaye ilerledikçe dallanıp budaklanan (normal tabii, zira Marvel evreninde birçok karakter var ve bu karakterlerin hikayeye yedirilebilmesi için bu tür numaralar şart) bir şekilde seyrediyor. Ayrıca Gaiman bazı karakterlerle ilgili birtakım değişiklikler yapmış ve bu değişikler pek ilginç. Mesela Kraliçe’nin başdanışmanı Sör Nicholas Fury’nin yardımcısı genç Peter Parquagh’ın olduğu bölümlerde Peter’ın çevresinde örümcekler dolanıp duruyor, ama bir türlü Peter’ın ısırılıp Örümcek-Adam’a (ya da o zamanlar kendisine ne denebilecekse) dönüştüğünü göremiyoruz. Kaptan Amerika karakteri, yani Rojhaz (Çizer Andy Kubert baştan Rojhaz’ın Steve Rogers olduğunu anlamamış ve karakteri Gaiman onu uyarana dek siyah saçlı çizmiş) bir Kızılderili ve ağzından yalnızca birkaç kelimelik, basit cümleler çıkıyor. X-Men karakterleri “Cadı Soyu (Witchbreed)” olarak adlandırılıyor ve özellikle İskoçya kralı James’in emrinin ardından şiddetle öldürülmeleri isteniyor. X-Men karakterlerinden The Beast, yani Hal McCoy yine vahşi bir tip ama bu kez derisi mavi değil. Daredevil olarak bildiğimiz Matthew Murdoch burada aslında kör bir ajan, ayrıca ozan ve Fantastik Dörtlü ile ilgili şarkılar söyleyip duruyor. Fantastik Dörtlü karakterleri de güçlerini tabii ki uzayda değil, Yeni Dünya’ya keşfe çıktıkları “Fantastick” adlı bir gemi Sargasso Denizi’nde gizemli bir ışığın içinden geçtiğinde kazanıyor…

“1602”, yayınlandıktan sonra hem iyi hem kötü eleştirilerle karşılaştı. Mesela Comics Bulletin adlı site de, Entertainment Weekly de çizgi romana bayıldı; Time ise romanı anında yılın en kötü çizgi romanı seçti (Gerçi sonra listeyi hazırlayan şahıs aslında “1602”yi o yılın en kötü çizgi romanı olarak göstermeyi kastetmediğini söylemek gibi tutarsız ve saçma bir davranışta bulundu). “1602” ayrıca Quill, Diamond Comic Distributors gibi birçok kuruluş tarafından “Yılın en iyi grafik romanı” ödülüne layık görüldü. Bazıları ise çizgi romanı beğenmediler ve “Bir ‘Sandman’ değil ne yazık ki” dediler. Bu eleştiriler Neil Gaiman’ı ise memnun etti, çünkü kendisi “1602”nin “Sandman”den farklı olması için çok uğraşmıştı.

Aslında, düşününce “1602” gerçekten son derece orijinal bir fikir ve bu orijinal fikrin üstüne başarılı bir biçimde inşa edilmiş bir öyküye sahip. Ancak özellikle Neil Gaiman’ın yaptığı işleri bilenlerin beklentilerini biraz düşürmeleri daha iyi olabilir, zira son derece yaratıcı bir yazar olan Gaiman kitap ne kadar sürükleyici ve ilginç olursa olsun karşımıza bundan çok daha iyi bir hikaye çıkarabilirdi. Ayrıca beğenmeyen çizgi roman severlerin de belirttiği gibi sonu biraz aceleye gelmiş izlenimi veriyor. Tabii az önce de söylediğimiz üzere Marvel evreninde birçok karakter var ve otuz kadar ana karakterin bir çizgi romanda fevkalade tutarlı bir şekilde yer alması kolay değil. Ama Gaiman bunu başarabilecek bir yazar – ki zaten büyük oranda başarmış da, ama konu Marvel ve Neil Gaiman’ın Örümcek-Adam, Fantastik Dörtlü, X-Men, İntikamcılar gibi karakterlerin bir arada olduğu, 1602 yılında geçen çizgi romanı olunca insan ister istemez heyecanına yenik düşüyor.

Neil Gaiman’ın en iyi işi olmasa da “1602” ziyadesiyle sürükleyici bir seri. Andy Kubert’ın çizimleri de gerçekten muazzam. Ayrıca her şeyi geçsek bile, sırf Neil Gaiman’ın son sayfada yazdığı samimiyet dolu harika Sonsöz için bile okunması gerekiyor. Çizgi roman ve özellikle Marvel süper kahramanlarını sevenlere ise gözü kapalı tavsiye edilebilir.

“The Hobbit” Üçleme Oluyor!

Biz “The Hobbit: An Unexpected Journey” için her geçen gün daha da meraklanaduralım, yazar/yönetmen Peter Jackson geçen hafta Comic-Con’da üçüncü filme sıcak baktığını, böyle bir olasılığın var olduğunu bildirdikten sonra bu hafta da Facebook’tan “The Hobbit”in de üçleme olacağını resmen duyurdu.

Jackson’ın yazısı şöyle:

“It is only at the end of a shoot that you finally get the chance to sit down and have a look at the film you have made. Recently Fran, Phil and I did just this when we watched for the first time an early cut of the first movie - and a large chunk of the second. We were really pleased with the way the story was coming together, in particular, the strength of the characters and the cast who have brought them to life.  All of which gave rise to a simple question: do we take this chance to tell more of the tale? And the answer from our perspective as the filmmakers, and as fans, was an unreserved ‘yes.'  

We know how much of the story of Bilbo Baggins, the Wizard Gandalf, the Dwarves of Erebor, the rise of the Necromancer, and the Battle of Dol Guldur will remain untold if we do not take this chance.  The richness of the story of “The Hobbit”, as well as some of the related material in the appendices of “The Lord of the Rings”, allows us to tell the full story of the adventures of Bilbo Baggins and the part he played in the sometimes dangerous, but at all times exciting, history of Middle-earth.

So, without further ado and on behalf of New Line Cinema, Warner Bros. Pictures, Metro-Goldwyn-Mayer, Wingnut Films, and the entire cast and crew of “The Hobbit” films, I’d like to announce that two films will become three.  

It has been an unexpected journey indeed, and in the words of Professor Tolkien himself, “a tale that grew in the telling.”

Cheers, 

Peter J”

Peter Jackson’ın “The Hobbit”i üçleyeceğine sevinip coşan hayranları var (Twitter’da Ian McKellen’ın duyurusunun ardından “I just accidentally punched myself in the nose!” demiş bir hayran görmek dahi mümkün), ancak herkes böyle düşünmüyor. Imdb ve Empire’daki okuyucu yorumlarından bir kısmı herkesin hemfikir olmadığını gösteriyor. Hatta bazıları Peter Jackson’ın üçüncü filmini yönetecek olmasını James Cameron yahut George Lucas’ın yaptığını düşündükleri gibi maddi nedenlere bağlıyor. Yine de “The Lord of the Rings” ve “The Hobbit” hayranlarının heyecanlanmaması mümkün değil bize göre.

Artık izlemek için gün saydıran üçlemenin ilk filmi “The Hobbit: An Unexpected Journey”, 14 Aralık 2012’de gösterime girecek. İkinci film “The Hobbit: There and Back Again”i 13 Aralık 2013’te, bir değişiklik olmazsa ismi “The Hobbit: The Desolation of Smaug” veya “The Hobbit: Riddles in the Dark” olacak olan üçüncü filmi ise 2014 yazında izleyeceğiz.

“Spider-Man” ve “The Amazing Spider-Man”

Sam Raimi, hayranlık uyandıracak derecede yaratıcı ve yenilikçi bir yönetmen. 1980’li yıllarda çektiği “Evil Dead” filmleri ile birçok takipçi edinmiş, 90’lı yıllarda da birçok değişik tür denemiştir. Tim Burton, David Fincher, Roland Emmerich gibi isimleri geride bırakıp 2002’de gösterime giren “Spider-Man”in başına geçeceği söylendiğinde edindiği hayranların çoğu filmi iple çekti. Onlara göre yönetmen son derece etkileyici fikirlere sahip olduğundan Örümcek-Adam gibi popüler bir kahramanın film uyarlamasında da unutulmaz anlar yakalayacağı kesindi. Öyle de oldu; 2002 yazında gösterime giren “Spider-Man” gerek eleştirmenlerce, gerek seyircinin gözünde anında bir klasiğe dönüştü.

2007’de gösterime giren ve ilk iki film kadar beğenilmeyen “Spider-Man 3”nin ardından yapımcılarla sorunlar yaşadığı için dördüncü filmi yönetmekten vazgeçen Sam Raimi, projeden çekildi. Tobey Maguire da projeden çekilince yapımcı şirket Sony, dördüncü Örümcek-Adam filminden vazgeçip hikayeyi en baştan anlatmaya karar verdi. “The Untold Story” sloganıyla tanıtılan filmin yönetmeni de, “500 Days of Summer” ile olumlu eleştiriler almış olan Mark Webb (Soyadı da Örümcek-Adam olayına pek uygun) oldu.

Bu yazımızda, iki filmin karşılaştırmasını yapacağız:

1-) Hikaye: İki filmin de hikayesi aşağı yukarı aynı aslında: Queens, New York’ta amcası ve yengesiyle yaşayan liseli genç Peter Parker, zeki, bilime meraklı, çekingen bir tiptir. Günün birinde radyoaktif bir örümcek tarafından ısırılınca kendisinde birtakım değişiklikler meydana geldiğini fark eden Peter, amcası Ben’in ölümünün ardından sorumluluk duygusuyla suça karşı savaş açar ve Örümcek-Adam olmaya karar verir… Hikaye genel hatlarıyla aynı, evet, ancak Sony hikayeye en baştan başladığı için seyirciye 2002’deki “Spider-Man”den farklı bir öykü sunmak istemiş. O nedenle iki uyarlama arasında büyük/küçük birçok farklılık da mevcut. Mesela Sam Raimi’nin “Spider-Man”inde Tobey Maguire’ın canlandırdığı Peter Parker, komşusu Mary Jane Watson’a abayı yakmış bir gençti. Mark Webb’in “The Amazing Spider-Man”inde ise Peter sınıf arkadaşı Gwen Stacy’ye (Emma Stone) aşık. “Spider-Man”de Peter Columbia Üniversitesi’ne düzenlenen bir okul gezisinde radyoaktif bir örümcek tarafından ısırılıyor; “The Amazing Spider-Man”de ise babasının evrak çantasında bulduğu şeyler Peter’ı Oscorp’a yönlendiriyor ve Peter orada ısırılıyor. “Spider-Man”de Peter’ın anne-babası hakkında bilgi sahibi değiliz; “The Amazing Spider-Man”inse henüz ilk sahnesinde anne-babası Peter’ı bırakıp gidiyor. Bunları düşündüğümüzde “The Amazing Spider-Man”de yapılan değişikliklerin göze çok battığını söyleyemeyiz, sonuçta aynı öykü en baştan başlanarak tekrar anlatılıyor ve bu öyküyü izleyiciye sunarken farklı temalar/karakterler sunmak daha mantıklı bir hareket. 

2-) Karakterler: Sam Raimi’nin uyarlamasındaki Peter Parker, çizgi roman ve çizgi dizideki Peter’ın aksine duygusal tarafı daha ağır basan, sevimli bir karakterdi. Mark Webb’in uyarlamasındaki Peter ise kıvrak zekası, hazırcevaplılığı ve esprileriyle çizgi romandaki Peter Parker’a daha yakın. Andrew Garfield da bu role Tobey Maguire’dan daha çok yakışmış, kabul etmek gerek (Zaten “Spider-Man 3”den sonra Sam Raimi’ye nedense düşman kesilen hayranlar da Andrew Garfield’ı bağrına bastı). “Spider-Man”in kötü adamı, kötü adam rollerine çok yakışan Willem Dafoe’nun canlandırdığı Norman Osborn namı diğer The Green Goblin idi. “The Amazing Spider-Man”de ise en son “Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1”da Xenophilius Lovegood rolünde izlediğimiz Rhys Ifans kötü adamı canlandırıyor; kendisi tehlikeli bir deney sonrasında The Lizard’a dönüşen bilim adamı Curt Connors’a hayat verdi. Bu bağlamda seyirci genel olarak hemfikir: Dafoe’nun Green Goblin kompozisyonu Ifans’ın The Lizard’ından daha iyi ve The Lizard yeterince güçlü ve etkili bir kötü adam değil. Gerçi düşününce Green Goblin de Venom, Carnage ya da Doc Ock kadar karizmatik ve güçlü bir kötü adam değildi, ancak Willem Dafoe’nun oyunculuğu ve karakterin hikayeye yedirilişi “Spider-Man”de daha başarılıydı. Peter’ın amcası Ben ve yengesi May ise “The Amazing Spider-Man”de ha bire konuşup nutuk çeken veliler gibi değil, o nedenle “The Amazing Spider-Man”deki Ben ve May karakterlerinin daha iyi olduğu aşikar. Fakat her şeyden öte, “The Amazing Spider-Man” Jonah Jameson (J. K. Simmons) gibi mükemmel bir karakterden mahrum ve Gwen Stacy’nin komiser olan babası (Denis Leary) Jameson’ın yarattığı boşluğu dolduramıyor.

3-) Esas Kız Faktörü: Kabul etmek gerekir ki “Spider-Man”deki Mary Jane Watson (Kirsten Dunst) da, “The Amazing Spider-Man”deki Gwen Stacy (Emma Stone) de öyküdeki ‘esas kız’ kontenjanını layığıyla doldurmuş. Mary Jane Watson denince akla gelen sima Kirsten Dunst’ınkinden biraz uzak olsa da Dunst’ın rolüne yakıştığı su götürmez bir gerçek. Ancak Emma Stone’un Gwen Stacy’sinin de Bryce Dallas Howard’ın “Spider-Man 3”deki Gwen Stacy’sinden daha iyi ve en az Kirsten Dunst kadar büyüleyici olduğunu da kabul etmeli. “The Amazing Spider-Man”in “Spider-Man”deki yağmur altında öpüşme sahnesi gibi çok konuşulacak duygusal sahnelere sahip olmaması ise senarist David Koepp’in vizyonundan kaynaklanıyor galiba. 

4-) Müzik: Bu değerlendirmede oyumuz Sam Raimi’nin uyarlamasından yana. “The Amazing Spider-Man”in özellikle ilk yarısında üstat James Horner gayet iyi bir iş çıkarmış olsa da, Danny Elfman’ın bestelediği müziklerin yanına bile yaklaşamıyor maalesef. Bir de yıllarca dilimizden düşmeyen “Hero” var tabii. 

5-) Kostüm: Filmin çekildiği sıralarda çalınan kostümleri olay olan “Spider-Man”de yapılan kostüm değişikliklerini sevmiştik. Kostümün sırt kısmındaki garip örümcek amblemini değiştirip göze çok daha güzel görünen bir örümcek amblemi konması zekice bir hamleydi. Hatta bu yüzden “The Amazing Spider-Man”deki Örümcek-Adam kostümünü ilk gördüğümüzde burun kıvırdık. Ancak filmi izleyince haksızlık etmiş olduğumuzu anladık; yeni kostüm de hiç fena görünmüyor. Üstelik çizgi romana ve çizgi diziye uygun olarak Spidey’nin bileklerinde ağ atabildiği kapsüller de mevcut, daha ne olsun. 

6-) Görsel Efektler: Burada tabii ki bütçeyi ve yılı göz önünde bulundurmak gerekiyor. “The Amazing Spider-Man”in bütçesi yaklaşık 230 milyon dolar. Buna karşın “Spider-Man”in 139 milyon dolarlık bütçesi vardı ve görsel efektleri bazı sahnelerde doğal olarak sırıtıyordu. Yine de, 3 boyutlu olduğunu da göz önünde bulundurarak “The Amazing Spider-Man”in görsel efektlerinin çok daha iyi olduğunu söyleyebiliriz.

 7-) Senaryo: Geldik en önemli kısma. Burada stüdyoyu mu suçlamamız gerek bilmiyoruz, ama “The Amazing Spider-Man”in hikayesinde birçok soru cevaplanmıyor, birkaç sahne de havada kalmış izlenimi veriyor. Ayrıca karakterler ve aralarındaki ilişkiler “Spider-Man”de çok daha iyiydi. Lakin dediğimiz gibi burada suçlu senaristler ve(ya) yönetmenden ziyade kurgu işine karışıp duran yapımcılar da olabilir. O zamanlar ününe ün katan David Koepp’in “Spider-Man” için yazdığı senaryo ise cidden iyi bir işti ve Sam Raimi’nin yaratıcılığıyla da birleşince ilk Örümcek-Adam uyarlaması çok konuşulan birçok sahneye sahip oldu. Ama “The Amazing Spider-Man”in senaryosunun daha ‘gerçekçi’ olması, bazı diyalogların (Levrek ile ilgili diyaloglar gibi) öykü hızlı hızlı ilerlese de zekice yazılmış olması gibi faktörler ikinci uyarlamanın artı hanesine yazılıyor bize göre. Yani “Spider-Man”in senaryosu daha derli toplu görünse de “The Amazing Spider-Man” için yazılan senaryo da selefinin çok gerisinde değil.

“The Amazing Spider-Man”in de Sam Raimi’nin uyarlaması gibi bir üçleme haline geleceği kesin. Mark Webb de umut veren bir ilk filme imza atmış ki film hakkında yapılan eleştiriler de bunu doğrular nitelikte. Ancak iki yapım karşılaştırıldığında, “The Amazing Spider-Man”in “Spider-Man”in gerisinde kaldığı ister istemez fark ediliyor. Yine de “The Amazing Spider-Man 2”nun tıpkı ilk üçlemede olduğu gibi ilk filmi aşmasını ümit ediyoruz. 

Man of Steel fragmanı yayınlandı!

Yapımcılığını Batman üçlemesinin yönetmeni Christopher Nolan'ın, yönetmenliğini ise 300, Sucker Punch ve Watchmen gibi filmlerden tanıdığımız Zack Snyder'in yaptığı 2013'ün (14 Haziran) merakla beklenilen filmlerinden olan Man of Steel'in fragmanı yayınlandı. Fragman, aynı görüntüye sahip iki fragman şeklinde izleyiciye sunuldu: ilkinde Kevin Costner'ın (Jonathan Kent, Süpermen'in üvey babası) sesiyle, ikincisinde Russell Crowe'un (Jor-El,  Süpermen'in öz babası) sesiyle aynı görüntüleri izliyoruz. Filmde başrolü ise Henry Cavill (Theseus, Immortals) canlandırıyor. Süpermen'i çocukken de gördüğümüz fragmanlarda iki babanın da sundukları yollara tanık oluyoruz.

Russell Crowe'un seslendirmesiyle birlikte izlediğimiz fragman :

Filmde Snyder'in imzası olan mükemmel kadrajlar ve etkileyici müziklerden pek eser yok. Ondan ziyade, Henry Cavill'in darmadağınık hali Batman Begins'in başında gördüğümüz Christian Bale ile benzeşmekte, Nolan'ın Batman üçlemesinde yarattığı karanlık atmosferi burada da hissetmek mümkün olacak gibi gözüküyor. Kevin Costner'ın seslendirmesiyle birlikte izlediğimiz fragman :

Man of Steel umutla beklediğimiz filmlerden fakat bu fragmana bakıp bir şeyler söylemek pek mümkün değil. Bir Snyder hayranı olarak keşke filmi Terrence Malick (Tree of Life, Thin Red Line) yönetmiş gibi hissetmeseydik diye düşünüyorum, zira insanın yüzünü merkeze almayan kadrajlar ve doğal güzellikleri gösterirken bir şeyler anlatmaya çalışmalar onun işidir (bkz : dalgalar, kuşlar, uçuşan çamaşırlar, kelebek...).

Fragmana dair değineceğim son nokta ise kullanılan müzik üzerine olacak. Yüzük Kardeşliği'nde çalınan Howard Shore imzalı The Bridge of Khazad dum'un fragman için niye seçildiğine anlam veremedik.

Filmin müziklerini Nolan'ın Batman üçlemesinde de birlikte çalıştığı başarılı müzisyen Hans Zimmer'ın üstlendiğini söylemekte fayda var. Ayrıca senaryo da yine Batman senaristlerinden David S. Goyer tarafından, hikayeler ise  Goyer ve Nolan tarafından kaleme alınmış.

“Let Me In”

“Let Me In”, İsveçli yönetmen Tomas Alfredson’un 2008 yılında çektiği “Låt den Rätte Komma In”in yeniden çevrimi. Aslen bir roman uyarlaması olan “Låt den Rätte Komma In” hak ettiği uluslararası başarıyı yakalayınca konu ve senaryo sıkıntısı çeken Hollywood’un filmi yeniden çekmek için harekete geçmesi tabii ki kaçınılmazdı. Çünkü Alfredson’un filmi, İsveç’in soğuk ve karlı havasını fona koyan son derece stilize ve özgün bir dram/gerilimdi. Yalnızlık, çocukluk, dışlanmışlık, farklılık gibi temaları kullanan film, yönetmenin seçtiği dingin anlatım tarzı ve insanın içine fondaki soğuk misali işleyen ağır gerilimiyle hem eleştirmenlerin, hem de uzun zamandır iyi ve orijinal bir vampir öyküsü izlememiş olan seyircinin beğenisi kazandı. 

“Let Me In” ise “Låt den Rätte Komma In”den iki yıl sonra gösterime girdi. J. J. Abrams’ın yapımcılığında yönettiği ilk filmi “Cloverfield” ile gayet iyi eleştiriler alan Matt Reeves filmin yazarı ve yönetmeniydi. Baştan herkesin burun kıvırdığı ve “Ne gerek var ki!?” minvalinde kelamlar ettiği “Let Me In” gösterime girdiğinde ise herkes şaşırdı; zira film eleştirmenler tarafından son derece iyi bir yeniden çevrim olarak anıldı. Seyirci de filmi bağrına bastığına göre fark ediliyor ki yeniden çevrim fikrini gereksiz görenler dahi filmi beklediğinden çok daha iyi bulmuş. 

Aslında düşününce insan hakkını veriyor, çünkü “Let Me In”, gereksiz ve özgün filmin fersah fersah gerisinde kalan yeniden çevrimlerle dolu Hollywood sinemasını göz önüne aldığımızda gerçekten ön plana çıkan bir film. Bir kere “Cloverfield” ile gerilim konusundaki yeteneğini kanıtlamış olan yazar/yönetmen Matt Reeves, son derece isabetli bir seçim yapmış ve orijinal filmin ruhunu bozmamak için çok uğraşmış. 1982’de Blackeberg-İsveç’te geçen hikayeyi David Fincher’ın “The Girl With the Dragon Tattoo”da yaptığını yapmayıp Amerika’ya, Los Alamos-New Mexico’ya taşımış. Özellikle Amerikan seyircisini ve eleştirmenleri tavlamak içinse zamanı bir yıl ileriye sarmış ve öyküyü Ronald Reagan dönemine, 1983’e denk getirmiş. Ancak filmin genel hatlarıyla yahut hikayesiyle ilgili çok farklı alanlara yönelmemiş. Yani hikaye genel olarak aynı: Ailesi sorunlar yaşayan ve okuldaki zorba çocuklar tarafından itilip kakılan Owen (Kodi Smit Mc-Phee) ve onun yan dairesine taşınan Abby (Chloe Grace Moretz, ki kendisi film hakkında “My mom won’t let me watch the whole thing” diyerek gülümsetmiştir), tuhaf bir arkadaşlık kurar. Geceleri apartmanın önünde buluşup konuşan ikilinin arasındaki ilişki, gittikçe daha garip bir hal alacaktır çünkü Abby bir vampir, Owen’ın baştan Abby’nin babası sandığı adam ise Abby’nin eski sevgilisidir ve geceleri Abby açlığını giderebilsin diye insanları öldürmektedir… 

Yazar-yönetmenin yaptığı değişiklikler ise filmin hikayesinde değil gidişatında ortaya çıkıyor. Şunu belirtmek gerekir ki Matt Reeves, “Låt den Rätte Komma In”in gerçekten büyük bir hayranı çünkü “Let Me In”in neredeyse her sahnesinde bunu seyirciye hissettiriyor. Yani Reeves filmi saçma sapan bir aksiyon/gerilime çevirmek yerine ilk filme saygısı sonsuz, ağır bir dram/gerilime imza atmayı tercih etmiş. Fakat tercih edilen bu karanlık ve stilize ton filmi en az ilk film kadar iyi bir film olmaya itmiş mi? Cevabımız ne yazık ki hayır. Bir kere filmin ağır aksak ilerlediği sahnelerde kullandığı müzik, ses efektleri ve kamera açılarıyla başarıya ulaşan Reeves, iş ilk filmdeki harika gerilim sahnelerine gelince çuvallıyor. Mesela Owen’ın Abby’yi ‘içeri davet etme’ sahnesi, Abby tarafından ısırılan komşunun hastanede yandığı sahne, Abby’nin Owen’ın evinde duş aldıktan sonra giyindiği sahne (Owen, ilk filmdeki Oskar’ın aksine bir Amerikan genci ve tabii ki soyunan arkadaşını dikizlemek gibi terbiyesizce bir şey yapmak onun harcı değil) veya Owen’ın okulunun havuzunda geçen o mükemmel kurtarış sahnesi “Låt den Rätte Komma In”in çok gerisinde.

Yine de “Let Me In”, az önce de belirttiğimiz gibi onca saçma sapan yeniden çevrimin kol gezdiği Hollywood sinemasında kendine özel bir yer edinebilecek bir yapım. İki filmi de henüz izlememiş olanların tercihlerini kesinlikle duygusal yoğunluğu ağır basan İsveç yapımı filmden yana kullanmalarını tavsiye etsek de, bu filmin sırf orijinaline olan saygısından ve gayet başarılı oyunculuklarından dolayı hiç de fena olmadığını belirtmek gerek. 

Son bir not: Abby’nin saldırıya uğrayıp ısırıldığı sahneyi de çeken yönetmen, filmin akışını bozabileceğini düşündüğü için bu sahneyi filme koymaktan son anda vazgeçmiş. Sahne gayet etkileyici olduğu için yanlış bir seçim bize göre. İzlemek isteyenler için:

Gore Verbinski

Amerikalı yönetmen Gregor ‘Gore’ Verbinski (İsmi ‘Gore’(kan) gibi bir lakabı seçebildiğine göre hoş, evet), son on beş yıldır Amerikan sinemasına çektiği birçok filmle büyük katkıda bulunmuş yazar/yönetmen, aynı zamanda da müzisyen. Şimdiye dek çektiği filmlerin farklı türlerde olması da yönetmenin tür sinemasına yatkınlığından çok sinema sanatının kendisine olan yatkınlığını kanıtlar nitelikte. 

Yaratıcı yönetmen, 16 Mart 1964’te Oak Ridge, Tennessee’de doğmuş. Gençken bir punk rock grubunun gitaristi olan Verbinski (Kendisinin “Little Kings” ve Bad Religion üyesi Brett Gurewitz ve The Vandals üyesi Josh Freese ile “The Daredevils” adında iki grubu varmış), ilk kamerasını satın alabilmek için gitarını satmak zorunda kalmış ve her şey o zaman başlamış. Şimdiyse milyonlarca dolarlık yatırımları ve hasılatı olan filmlerin yönetmeni. Aynı zamanda epey aktif; öyle ki, son on yılda altı tane film çekti ve bu filmlerin hepsi genel anlamda iyi eleştiriler alıp ses getirmeyi başardı.

Verbinski, yönetmenlik kariyerine Bad Religion, NOFX gibi grupların müzik kliplerini yöneterek başladı. Aynı zamanda Budweiser, Nike, Coca-Cola, United Airlines, Canon gibi markaların reklam filmlerine de imza attı. 1996’da çektiği ve aynı zamanda senaryosunu yazdığı kısa film “The Ritual”ın ardından ise profesyonel kariyerinin birinci adımı olan ilk filmini yönetti. 

1-) “Mousehunt”:

Yönetmenin ilk filmi, 1997 yapımı “Mousehunt”tı. “Yılbaşında İzlenebilecek Filmler” listesi yapılsa kendine yer bulabilecek nitelikteki bir aile filmi olan “Mousehunt”, Türkiye’de “Zor Hedef Fare” adıyla gösterime girmişti.

Filmin hikayesini özetlemek gerekirse; babalarından kendilerine miras kalan eski evin milyonlarca dolar edecek değerli bir köşk olduğunu fark eden Smuntz Kardeşler (Lee Evans ve Nathan Lane), maddi durumları pek iyi olmadığı için evin pahasından yararlanmak ister. Ancak evi mesken tutmuş bir fare, onların planlarına engel olmak için elinden geleni yapacaktır.
Özellikle “Tom & Jerry” ile büyümüş neslin ilgisini kolaylıkla çekme potansiyeline sahip bu aile komedisi, gösterime girdiği yıl bayağı iş yapmış ve 90’lı yılların sonunda televizyonda da sıkça gösterilmişti. Bu yüzden 90’lı yıllarda çocuk olmuş kişiler için manevi değeri büyüktür. Gore Verbinski ise, özellikle farenin evin içinde ve borularda gezdiği sahnelerde gösterdiği reji başarısıyla takdiri hak etmiştir.

2-) “The Mexican”:

Yönetmenin “Mousehunt”tan sonraki filmi “The Mexican”, western ve aksiyon süslü bir romantik/komediydi. Brad Pitt ve Julia Roberts’ı ilk kez bir arada gördüğümüz (İkili aynı yıl “Ocean’s Eleven”da yine bir araya gelecekti) ve aynı zamanda Verbinski’nin en az beğenilen filmidir.

Film, son derece sakar Jerry Welbach’ın (Brad Pitt) lanetli olduğuna inanılan eski bir tabancayı sınırdan geçirip patronuna götürmek için hayatını tehlikeye atmasını konu alan, ‘kader ve tesadüf’ temalı bir yapımdır. Pitt ve Roberts’ın pek de ciddiye almadığı ve (James Gandolfini hariç) oyunculukların genel olarak beğenilmediği film, yine de iyi iş yapmıştı. Müzikleri de epey beğenilen yapım, Verbinski’nin sırtını yasladığı hızlı kurgusu ve özellikle ‘geriye dönüş (flashback)’ sahnelerindeki becerisi sayesinde yine de izlenebilir bir romantik/komedi olarak akıllara kazındı.

3-) “The Ring”:
2002 yapımı “The Ring”, Verbinski’nin önünü açan film oldu. Japon yönetmen Hideo Nakata’nın yönettiği roman uyarlaması “Ringu”dan uyarlanan bu gerilim, bir yeniden çevirim olmasına karşın olumlu tepkiler aldı. Eleştirmenler ve seyirci “Ringu”nun daha iyi olduğu konusunda hemfikir olsa da “The Ring”in gayet iyi bir yeniden çevrim olduğunu beyan etti.
“Efsane Replikler” listemizde de repliklerinden birine yer verdiğimiz film, Rachel Keller adlı bir gazetecinin yeğeni Katie öldükten sonra başına gelenleri konu alıyordu. İzleyenleri etkisinde bırakmayı başaran “The Ring”, Gore Verbinski’nin gerilim konusunda da yetenekli olduğunu gözler önüne serdi ve kendisinden sonraki birçok Uzak Doğu yeniden çevrimine (“Dark Water”, “The Grudge”, “Shutter”, “The Eye” gibi) önayak oldu.

4-) “Pirates of the Caribbean”: 
Disneyland’deki “Pirates of the Caribbean”dan uyarlanan ve başrolünde Johnny Depp, Geoffrey Rush, Orlando Bloom ve Keira Knightley’nin oynadığı “Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl”, aslında riskli bir projeydi. Bir kere doksanlı yıllardaki birkaç son derece başarısız örneğin de kanıtladığı üzere korsan filmleri iş yapmıyordu. “The Curse of the Black Pearl”ün ise kabarık bir bütçesi vardı ve yapım 13 yaş sınırlaması alan ilk Disney filmi olacaktı, yani bir başka hayal kırıklığı olması işten bile değildi. Ancak ‘blockbuster’ olarak tabir edilen aksiyon filmlerinin yapımcısı Jerry Bruckheimer, elini taşın altına soktu ve “The Ring” ile iyi eleştiriler almış olan Gore Verbinski’yi yönetmen koltuğuna oturtarak filmi finanse etti. Tabii birçok kişinin bildiği üzere Bruckheimer yanılmadı; “The Curse of the Black Pearl” çok beğenildi; bütçesini fersah fersah katlayan bir hasılat yaptı ve Oscar’a 5 dalda aday oldu. Öyle ki, “The Curse of the Black Pearl”ün ardından aynı kadroyla 2 film daha (“Dead Man’s Chest” ve “At World’s End”) çekildi.
Genel hatlarıyla korsan Kaptan Jack Sparrow (Johnny Depp) yüzünden başları beladan kurtulmayan Will Turner (Orlando Bloom) ve Elizabeth Swann’ın (Keira Knightley) öyküsü olarak tanımlayabileceğimiz “Pirates of the Caribbean” serisi, korsan filmlerine hak ettikleri itibarı geri kazandırdı. Serinin Gore Verbinski’nin yönetmediği dördüncü filmi “On Stranger Tides” ise kötü eleştiriler aldı ve bir filmde yönetmenin ne denli etkili olduğunu gözler önüne serdi diyebiliriz. 

 5-) “The Weather Man”:
Yönetmenin “Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl”den sonra, “Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest”ten önce çektiği bu komedi/dramanın başrolünde Nicolas Cage ve usta aktör Michael Caine vardı. Müziklerde de “Pirates of the Caribbean”ın müziklerinde imzası bulunan Hans Zimmer’ın ismini görüyorduk.
“The Weather Man“de Nicolas Cage’in oynadığı Dave Spritz’in öyküsü anlatılıyordu. Kariyeri konusunda hiçbir sıkıntısı olmamasına rağmen mükemmeliyetçi babası, sorunlu eski karısı ve ayrıldığı çocukları ile ilişkisi konusunda sorunlar yaşayan Dave, aldığı bir iş teklifinin ardından işi ile ailesi arasında bir karar vermek zorunda bırakılıyordu… Özellikle 2000’lerin ikinci yarısında hayal kırıklığı yaratan yapımlarda izlediğimiz Nicolas Cage, bu filminde de ifadesiz suratına rağmen göze çok batmayan bir performans sergiledi. Film de, çok para kazandırmasa da beğenildi ve naif bir komedi/drama olarak akıllara kazındı. 

6-) “Rango”:
Verbinski’yle çalışmayı belli ki pek seven Johnny Depp’in yönetmenle dördüncü işbirliği, “The Mexican” gibi western süslü bir animasyondu. Yine Hans Zimmer’ın bestelediği mükemmel müziklerle baştan sona son derece eğlenceli bir seyir vaat eden “Rango”, western sevmeyenlerin bile kalbini kazanmayı başardı. Sahiplerinin arabası bir armadilloyu ezdiği için akvaryumu arabanın bagajından düşen ve Vahşi Batı’nın ortasında bir başına kalan bukalemun Rango’nun (Johnny Depp) hikayesini anlatıyordu bu film. Ve Disney’in yahut Dreamworks’ün parlak renkli animasyonlarında pek rastlayamadığımız kirli renk paletiyle, başından sonuna dek klasiklere yaptığı göndermeleriyle ve ince esprileriyle aldığı tüm iyi eleştirileri fazlasıyla hak ettiğini kolayca fark ettiriyordu. Eleştirmenlerin bağrına bastığı “Rango”, aynı zamanda “En İyi Animasyon” dalında Oscar ödülünün de sahibi oldu ve Gore Verbinski’ye ilk Akademi ödülünü kazandırdı.

7-) “The Lone Ranger”: Yine western, yine dolgun bir bütçe, yine Johnny Depp ile işbirliği, ve Verbinski’nin yine Disney’in kanatları altında ve Jerry Bruckheimer’ın yapımcılığında çektiği bir film; “The Lone Ranger”. Deneyimli yönetmenin 2013’te gösterime girecek 215 milyon dolar bütçeli filmi, Tonto isimli bir kızılderiliyle (Johnny Depp) hayatını kurtardığı John Reid namı diğer Lone Ranger’ın (Armie Hammer) öyküsünü anlatacak. “Revolutionary Road”un senaryosunu da yazan BAFTA adayı Justin Haythe’nin senaryosunu yazdığı “The Lone Ranger”, geçtiğimiz aylarda yayımlanan fotoğrafıyla şimdiden merak uyandırmayı başarıyor.

“The Woman in Black”

“I believe the most rational mind can play tricks in the dark…”

2008 yapımı gerilim filmi “Eden Lake” ile seyirciden ve eleştirmenlerden olumlu tepkiler alan yazar/yönetmen James Watkins, “Harry Potter” serisinin başrolü Daniel Radcliffe’i de yanına alıp bu dram/gerilime imza atmış. İngiliz yazar Susan Hill’in aynı adlı romanından uyarlanan film, aslında romandan uyarlanan ilk film değil. Kitap 1983 yılında yayınlanmış ve 1989’da da başrolünde Adrian Rawlins’in oynadığı (Kendisi “Harry Potter” serisinde Harry Potter’ın babası James Potter’a hayat veren aktör) bir uyarlama vizyona girmişti. Ayrıca roman tiyatroya uyarlandı ve iyi eleştiriler topladı.

Efsane Replikler – 14 “Aw, crap!”

Bu kez replik konusunda biraz daha duygusal davranıp pek sevdiğimiz bir çizgi roman uyarlamasının baş kahramanının, “Hellboy”un sıkça tekrarladığı bir cümleyi efsaneler listesine ekleyelim istedik. Meksikalı yönetmen Guillermo del Toro’nun “Blade” serisinin en iyi filmine, “Blade 2”ya imza attıktan sonra çektiği “Hellboy”, gösterime girdiği dönemde yapımcılarının yüzünü çok güldürmese de ev sinemasında kültleşmeyi başarmış ve devam filmine yeşil ışık yakılmıştı. Son derece yaratıcı bir beyne sahip olan ve del Toro ile “Blade 2”da da çalışan yazar/çizer Mike Mignola’nın elinden çıkma çizgi roman “Hellboy”, Guillermo del Toro’nun yeteneği de işin içine girince başarılı ve özgün bir çizgi roman uyarlaması olarak akıllara kazınmıştı.

“Aw, crap!” repliğiyse Hellboy’un karşısına çıkan bilumum garip yaratığı gördüğünde verdiği tepki sonucunda kurduğu cümle. Aslında bu cümle sonuna ünlem koymamıza karşın Ron Perlman’ın – ki kendisi bu rol için kesinlikle biçilmiş kaftan olduğunu “Hellboy”da da, “Hellboy 2: The Golden Army”de de, seslendirme yaptığı “Hellboy” animasyonlarında da kanıtladı – gayet sıradan bir düşüncesini dile getiriyormuş gibi vurguladığı bir replik aynı zamanda. Bu da kendisini kesinlikle daha akılda kalıcı kılıyor, çünkü kendisi de hiç sıradan bir görünüme sahip olmayan Hellboy’un tuhaf tuhaf yaratıklarla başı belaya girmek üzereyken belirli belirsiz bir tınıyla “Aw, crap!” tümcesini kullanıp durması epey komik ve ironik.

Efsane Replikler – 10 “With great power, comes great responsibility…”

Sam Raimi’nin 2002 yılında gösterime giren filmi “Spider-Man”, hem iyi eleştiriler alarak hem de ciddi derecede iyi hasılat yaparak (Yaklaşık 140 milyon dolara mal olan film, tüm dünyada 820 milyon doları aşan hasılatıyla rekor kırdı) hem devam filmlerinin, hem de diğer çizgi roman uyarlamalarının önünü açmıştı. Marvel Comics’in 90’lı yılların sonunda “Blade” ve “X-Men” ile ivme kazanan film uyarlamalarının arasında o zamana dek en çok dikkat çekeni zaten birçok hayranı bulunan “Spider-Man” idi. Kendisi de sıkı bir Örümcek-Adam hayranı olduğu için stüdyo tarafından seçilmesinde beis olmayan Sam Raimi, gerçekten de -birkaç ufak tefek değişiklik ve hayranlarının rahatsız olduğu ayrıntılar dışında- son derece başarılı bir aksiyon filmi ortaya çıkarmış ve özellikle 90’lı yıllarda yönettiği filmlerle hayranlarını hayal kırıklığına uğrattıktan sonra “Spider-Man” ile ne denli yetenekli olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı.

"Whiteout"

2009 yapımı “Whiteout” (Ülkemizde film isimlerinin çevirilerini yaratıcılık yoksunu kişiler yaptığı için pek tabii “Soğuk Ölüm” çevirisiyle vizyona girmişti), aksiyon/gerilim türünde bir film. Greg Rucka’nın çizgi roman serisinden uyarlanan ve Kate Beckinsale’in başrolünde olduğu Dominic Sena filmi, ne yazık ki birkaç ilginç sahnesi dışında sıkıcı ve sonu tahmin edilebilir bir gerilim olmaktan öteye gidemiyor.

“The Walking Dead”

Geçtiğimiz sezonun en çok dikkat çeken ve beğenilen dizilerinden biri olan “The Walking Dead”in ikinci sezonunun ilk bölümü “What Lies Ahead”, bir önceki hafta sonu (16 Ekim) yayınlandı. İlk sezonun son bölümü Aralık 2010’da yayınlandığı ve ilk sezon yalnızca altı bölümden oluştuğu için hevesimiz kursağımızda kalmıştı. Bu sezonsa on üç bölümden oluşacak ve ikinci sezon muhtemelen Ocak 2012’nin sonunda (ya da Şubat 2012’de) sona erecek.