“Iron Man 3” Fragmanı Yayınlandı!

“Heroes… There is no such thing.” 

Gayet iyi bir çizgi roman uyarlaması olan “Iron Man” ve The Black Widow ile War Machine’e rağmen ilkine göre vasat kaçan “Iron Man 2”dan sonra kamera arkasında değişikliğe giden Iron Man serisi, Mayıs 2013’te gösterime girecek üçüncü filmle yoluna devam ediyor. Bu kez yönetmen, Lethal Weapon serisinin yazarı, aynı zamanda pek eğlenceli “Kiss Kiss Bang Bang”in de yazar/yönetmeni olan ve bu filmin ardından harika anime “Death Note”u sinemaya uyarlayacak Shane Black. İlk iki filmin yönetmeni Jon Favreau ise bu filmde yalnızca ilk iki filmde de izlediğimiz Happy Hogan karakterini canlandıracak.

“Extremis” isimli çizgi romandan uyarlandığı söylenen filmin fragmanı ise geçtiğimiz gün yayınlandı. Şaşırtıcı olansa fragmanın Lethal Weapon serisi ve “Kiss Kiss Bang Bang” ile eğlenceli diyalog yazma konusundaki maharetini gösteren Shane Black’in esprili monologlarından/diyaloglarından mahrum, hatta düpedüz ciddi ve karanlık olması. Hatta bazı yorumlar fragmanın “The Dark Knight”a benzediği yönünde.

İlk filmde Jeff Bridges’in canlandırdığı Obadiah Stone, ikinci filmde Mickey Rourke’un hayat verdiği Ivan Vanko ve Sam Rockwell’in canlandırdığı Justin Hammer ile cebelleşen Tony Stark’ın (Bu role gittikçe daha da yakışan harikulade aktör Robert Downey Jr.) bu sefer de iki düşmanı var: En son “Prometheus”ta izlediğimiz Guy Pearce’ın oynadığı Aldrich Killian ve Sör Ben Kingsley’nin fantastik bir filmden fırlamış gibi görünen The Mandarin’i. Bilhassa Kingsley’nin oyunculuğu bayağı merak konusu.

Yaralanan ve hırpalanan bir Tony Stark, acı çeken bir Pepper Potts (Gwyneth Paltrow), vaaz veren bir Mandarin, Pepper’ı kurtarmak için çabalayan ve eviyle birlikte denizin dibini boylayan Iron Man’in bulunduğu ilk fragmanıyla beklediğimizden çok daha fazlasını veren “Iron Man 3”, beklentilerimizi fersah fersah aşan “The Avengers” sonrası bizi fena halde cezbediyor. Serinin en iyisi olacak mı bilinmez, ancak en büyük umudumuz kendisinin bir ‘fragman filmi’ olmaması yönünde.

Efsane Replikler - 19 : "Redrum"

1980 yapımı korku-gerilim filmi "The Shining" dilimize çevrilmiş haliyle "Cinnet", Stephen King'in aynı adlı romanından Stanley Kubrick tarafından uyarlanmıştır.

Film, yazar Jack Torrence'ın (Jack Nicholson) ıssız bir yerde bulunan Overlook'un Otel'inin kış bekçiliği için işine alınmasıyla başlar. Jack, görüşme sırasında önceki bekçilerden birinin cinnet getirip ailesini baltayla öldürdüğünü ardından intihar ettiğini öğrenir. Jack'in oğlu Danny'nin (Danny Lloyd) ise otel hakkında kötü hisleri vardır. Jack'in karısı Wendy (Shelley Duvall) ve Danny'nin doktoru konuşurlarken Danny'nin Tony isminde bir hayali arkadaşa sahip olduğunu ve Jack'in sarhoşken Danny'nin kolunu incittikten sonra alkolü bırakıtığını öğreniriz. Danny aynı zamanda DDİ (duyular dışı idrak) yetisine sahiptir ve geçmiş/gelecekte olanları görebilir, hissedebilir, onlarla telepati kurabilir. Otelde zaman ilerledikçe Danny yalnız olmadıklarını anlayacak, Jack'in sinirleri bozulacak ve kendisi şiddete eğilimli hale gelecektir; otelin eski misafirlerinin de katkılarıyla Jack ile ailesi arasında gerilim dolu bir kovalamaca başlayacaktır.

Söz konusu replikse Danny'nin Jack'in yaklaştığını ve yapacaklarını hissettiği vakit sürekli tekrar ettiği ve gittikçe ürkütücü bir hale gelen sözcüktür. Danny'nin kapıya rujla yazdığı sözcüğü aynadan okuyan Wendy çocuğunun "Murder" yazdığını anlar ve dehşete kapılır.

Korku-gerilim türünün en başarılı örneklerinden olan filmde Jack Nicholson'ın oyunculuğu her yanıyla takdir edilesidir; sesini kullanışı, mimikleri ve jestleri film boyunca mükemmeldir fakat nasıl olduysa Akademi bu performansı ve filmin kendisini görmezden gelmiştir.

Romanlarından uyarlanan filmleri umursamadığını sık sık söyleyen King, filmi beğenmediği hatta filmden nefret ettiğini söylemiştir. King, romanın ismini bir John Lennon şarkısı olan "Instant Karma"nın nakaratı olan "We all shine on." kısmından esinlendiğini söylemiştir.

Filmin yapım aşaması boyunca Kubrick'in King'i gece 3 civarı arayıp "Tanrı'ya inanıyor musun?" gibi sorularla meşgul ettiği de filmle alakalı garip detaylardan biri. Ayrıca film bir rekora da sahip, Wendy'nin beyzbol sopasıyla Jack'e vurduğu sahnenin tam 127 kere tekrarı alınmış.

İşte bu da izlemek isteyenler için repliği barındıran sahne :

Kulağa garip gelse de, filmin Warner Bros tarafından bir seri haline getirilmek istendiği bu ayki haberler arasında. Jack Nicholson'ın yerini kim dolduracak ve senaryonun hesabını kim Stephen King'e verecek merak ediyoruz doğrusu. 

“1602”

Pek sevdiğimiz yazar Neil Gaiman’ın kaleme aldığı, Andy Kubert’in çizdiği ve Richard Isanove’un renklendirdiği sekiz bölümlük mini seri “1602”, özellikle çizgi roman severler için son derece ilginç bir konuya sahip. “Marvel’ın tanınmış süper kahramanları dört asır önce, 1602 yılında yaşasaydı ne olurdu?” gibi bir sorunun peşinden giden “1602”, bizi on yedinci yüzyılın Avrupası’na götürüyor ve sevdiğimiz Marvel karakterlerini o zamanın kahramanlarına dönüştürüyor.

Avrupa’da hava gittikçe garipleşmeye ve insanları telaşlandırmaya başlar. Gökyüzü Londra’da kan kırmızısına dönmüştür ve sürekli şimşek çakmakta, her yerden yıldırım ve fırtına haberleri gelmekte, ancak bir türlü yağmur yağmamaktadır. Halk bu havanın Kıyamet alameti olduğunu düşünmektedir. Kraliçe Elizabeth, sarayın başhekimi Stephen Strange’den, Kudüs’ten getirilen ve Strange’in bir tür silah olduğunu düşündüğü, Tapınak Şövalyeleri’ne ait bir şeyi korumasını ister. Görevi kabul eden Doktor Strange, herkesin ödünü koparan fırtınaların arkasında gizemli bir gücün olduğunu sezmektedir. Kraliçe ayrıca başdanışmanı Sör Nicholas Fury’ye de silah olduğu düşünülen nesnenin İngiltere’ye zarar görmeden getirilmesini söyler. Fury, kör bir ozan ve aynı zamanda gizli ajan olan Matthew Murdoch’la irtibata geçer ve ona bahsi geçen nesneyi yolculuğu sırasında kollamasını emreder. Bu arada Amerika’daki Roanoke Kolonisi’nde doğmuş ilk çocuk olan genç Virginia Dare, Elizabeth’le görüşmek için koruyucusu Rojhaz ile birlikte İngiltere’ye gelmiştir. Ancak Virginia Elizabeth’le buluşamadan, sonradan Latveria kontu Otto Von Doom’un gönderdiğini öğrenecekleri bir suikastçinin saldırısına uğrar…

Hikaye ilerledikçe dallanıp budaklanan (normal tabii, zira Marvel evreninde birçok karakter var ve bu karakterlerin hikayeye yedirilebilmesi için bu tür numaralar şart) bir şekilde seyrediyor. Ayrıca Gaiman bazı karakterlerle ilgili birtakım değişiklikler yapmış ve bu değişikler pek ilginç. Mesela Kraliçe’nin başdanışmanı Sör Nicholas Fury’nin yardımcısı genç Peter Parquagh’ın olduğu bölümlerde Peter’ın çevresinde örümcekler dolanıp duruyor, ama bir türlü Peter’ın ısırılıp Örümcek-Adam’a (ya da o zamanlar kendisine ne denebilecekse) dönüştüğünü göremiyoruz. Kaptan Amerika karakteri, yani Rojhaz (Çizer Andy Kubert baştan Rojhaz’ın Steve Rogers olduğunu anlamamış ve karakteri Gaiman onu uyarana dek siyah saçlı çizmiş) bir Kızılderili ve ağzından yalnızca birkaç kelimelik, basit cümleler çıkıyor. X-Men karakterleri “Cadı Soyu (Witchbreed)” olarak adlandırılıyor ve özellikle İskoçya kralı James’in emrinin ardından şiddetle öldürülmeleri isteniyor. X-Men karakterlerinden The Beast, yani Hal McCoy yine vahşi bir tip ama bu kez derisi mavi değil. Daredevil olarak bildiğimiz Matthew Murdoch burada aslında kör bir ajan, ayrıca ozan ve Fantastik Dörtlü ile ilgili şarkılar söyleyip duruyor. Fantastik Dörtlü karakterleri de güçlerini tabii ki uzayda değil, Yeni Dünya’ya keşfe çıktıkları “Fantastick” adlı bir gemi Sargasso Denizi’nde gizemli bir ışığın içinden geçtiğinde kazanıyor…

“1602”, yayınlandıktan sonra hem iyi hem kötü eleştirilerle karşılaştı. Mesela Comics Bulletin adlı site de, Entertainment Weekly de çizgi romana bayıldı; Time ise romanı anında yılın en kötü çizgi romanı seçti (Gerçi sonra listeyi hazırlayan şahıs aslında “1602”yi o yılın en kötü çizgi romanı olarak göstermeyi kastetmediğini söylemek gibi tutarsız ve saçma bir davranışta bulundu). “1602” ayrıca Quill, Diamond Comic Distributors gibi birçok kuruluş tarafından “Yılın en iyi grafik romanı” ödülüne layık görüldü. Bazıları ise çizgi romanı beğenmediler ve “Bir ‘Sandman’ değil ne yazık ki” dediler. Bu eleştiriler Neil Gaiman’ı ise memnun etti, çünkü kendisi “1602”nin “Sandman”den farklı olması için çok uğraşmıştı.

Aslında, düşününce “1602” gerçekten son derece orijinal bir fikir ve bu orijinal fikrin üstüne başarılı bir biçimde inşa edilmiş bir öyküye sahip. Ancak özellikle Neil Gaiman’ın yaptığı işleri bilenlerin beklentilerini biraz düşürmeleri daha iyi olabilir, zira son derece yaratıcı bir yazar olan Gaiman kitap ne kadar sürükleyici ve ilginç olursa olsun karşımıza bundan çok daha iyi bir hikaye çıkarabilirdi. Ayrıca beğenmeyen çizgi roman severlerin de belirttiği gibi sonu biraz aceleye gelmiş izlenimi veriyor. Tabii az önce de söylediğimiz üzere Marvel evreninde birçok karakter var ve otuz kadar ana karakterin bir çizgi romanda fevkalade tutarlı bir şekilde yer alması kolay değil. Ama Gaiman bunu başarabilecek bir yazar – ki zaten büyük oranda başarmış da, ama konu Marvel ve Neil Gaiman’ın Örümcek-Adam, Fantastik Dörtlü, X-Men, İntikamcılar gibi karakterlerin bir arada olduğu, 1602 yılında geçen çizgi romanı olunca insan ister istemez heyecanına yenik düşüyor.

Neil Gaiman’ın en iyi işi olmasa da “1602” ziyadesiyle sürükleyici bir seri. Andy Kubert’ın çizimleri de gerçekten muazzam. Ayrıca her şeyi geçsek bile, sırf Neil Gaiman’ın son sayfada yazdığı samimiyet dolu harika Sonsöz için bile okunması gerekiyor. Çizgi roman ve özellikle Marvel süper kahramanlarını sevenlere ise gözü kapalı tavsiye edilebilir.

“The Hobbit” Üçleme Oluyor!

Biz “The Hobbit: An Unexpected Journey” için her geçen gün daha da meraklanaduralım, yazar/yönetmen Peter Jackson geçen hafta Comic-Con’da üçüncü filme sıcak baktığını, böyle bir olasılığın var olduğunu bildirdikten sonra bu hafta da Facebook’tan “The Hobbit”in de üçleme olacağını resmen duyurdu.

Jackson’ın yazısı şöyle:

“It is only at the end of a shoot that you finally get the chance to sit down and have a look at the film you have made. Recently Fran, Phil and I did just this when we watched for the first time an early cut of the first movie - and a large chunk of the second. We were really pleased with the way the story was coming together, in particular, the strength of the characters and the cast who have brought them to life.  All of which gave rise to a simple question: do we take this chance to tell more of the tale? And the answer from our perspective as the filmmakers, and as fans, was an unreserved ‘yes.'  

We know how much of the story of Bilbo Baggins, the Wizard Gandalf, the Dwarves of Erebor, the rise of the Necromancer, and the Battle of Dol Guldur will remain untold if we do not take this chance.  The richness of the story of “The Hobbit”, as well as some of the related material in the appendices of “The Lord of the Rings”, allows us to tell the full story of the adventures of Bilbo Baggins and the part he played in the sometimes dangerous, but at all times exciting, history of Middle-earth.

So, without further ado and on behalf of New Line Cinema, Warner Bros. Pictures, Metro-Goldwyn-Mayer, Wingnut Films, and the entire cast and crew of “The Hobbit” films, I’d like to announce that two films will become three.  

It has been an unexpected journey indeed, and in the words of Professor Tolkien himself, “a tale that grew in the telling.”

Cheers, 

Peter J”

Peter Jackson’ın “The Hobbit”i üçleyeceğine sevinip coşan hayranları var (Twitter’da Ian McKellen’ın duyurusunun ardından “I just accidentally punched myself in the nose!” demiş bir hayran görmek dahi mümkün), ancak herkes böyle düşünmüyor. Imdb ve Empire’daki okuyucu yorumlarından bir kısmı herkesin hemfikir olmadığını gösteriyor. Hatta bazıları Peter Jackson’ın üçüncü filmini yönetecek olmasını James Cameron yahut George Lucas’ın yaptığını düşündükleri gibi maddi nedenlere bağlıyor. Yine de “The Lord of the Rings” ve “The Hobbit” hayranlarının heyecanlanmaması mümkün değil bize göre.

Artık izlemek için gün saydıran üçlemenin ilk filmi “The Hobbit: An Unexpected Journey”, 14 Aralık 2012’de gösterime girecek. İkinci film “The Hobbit: There and Back Again”i 13 Aralık 2013’te, bir değişiklik olmazsa ismi “The Hobbit: The Desolation of Smaug” veya “The Hobbit: Riddles in the Dark” olacak olan üçüncü filmi ise 2014 yazında izleyeceğiz.

“Spider-Man” ve “The Amazing Spider-Man”

Sam Raimi, hayranlık uyandıracak derecede yaratıcı ve yenilikçi bir yönetmen. 1980’li yıllarda çektiği “Evil Dead” filmleri ile birçok takipçi edinmiş, 90’lı yıllarda da birçok değişik tür denemiştir. Tim Burton, David Fincher, Roland Emmerich gibi isimleri geride bırakıp 2002’de gösterime giren “Spider-Man”in başına geçeceği söylendiğinde edindiği hayranların çoğu filmi iple çekti. Onlara göre yönetmen son derece etkileyici fikirlere sahip olduğundan Örümcek-Adam gibi popüler bir kahramanın film uyarlamasında da unutulmaz anlar yakalayacağı kesindi. Öyle de oldu; 2002 yazında gösterime giren “Spider-Man” gerek eleştirmenlerce, gerek seyircinin gözünde anında bir klasiğe dönüştü.

2007’de gösterime giren ve ilk iki film kadar beğenilmeyen “Spider-Man 3”nin ardından yapımcılarla sorunlar yaşadığı için dördüncü filmi yönetmekten vazgeçen Sam Raimi, projeden çekildi. Tobey Maguire da projeden çekilince yapımcı şirket Sony, dördüncü Örümcek-Adam filminden vazgeçip hikayeyi en baştan anlatmaya karar verdi. “The Untold Story” sloganıyla tanıtılan filmin yönetmeni de, “500 Days of Summer” ile olumlu eleştiriler almış olan Mark Webb (Soyadı da Örümcek-Adam olayına pek uygun) oldu.

Bu yazımızda, iki filmin karşılaştırmasını yapacağız:

1-) Hikaye: İki filmin de hikayesi aşağı yukarı aynı aslında: Queens, New York’ta amcası ve yengesiyle yaşayan liseli genç Peter Parker, zeki, bilime meraklı, çekingen bir tiptir. Günün birinde radyoaktif bir örümcek tarafından ısırılınca kendisinde birtakım değişiklikler meydana geldiğini fark eden Peter, amcası Ben’in ölümünün ardından sorumluluk duygusuyla suça karşı savaş açar ve Örümcek-Adam olmaya karar verir… Hikaye genel hatlarıyla aynı, evet, ancak Sony hikayeye en baştan başladığı için seyirciye 2002’deki “Spider-Man”den farklı bir öykü sunmak istemiş. O nedenle iki uyarlama arasında büyük/küçük birçok farklılık da mevcut. Mesela Sam Raimi’nin “Spider-Man”inde Tobey Maguire’ın canlandırdığı Peter Parker, komşusu Mary Jane Watson’a abayı yakmış bir gençti. Mark Webb’in “The Amazing Spider-Man”inde ise Peter sınıf arkadaşı Gwen Stacy’ye (Emma Stone) aşık. “Spider-Man”de Peter Columbia Üniversitesi’ne düzenlenen bir okul gezisinde radyoaktif bir örümcek tarafından ısırılıyor; “The Amazing Spider-Man”de ise babasının evrak çantasında bulduğu şeyler Peter’ı Oscorp’a yönlendiriyor ve Peter orada ısırılıyor. “Spider-Man”de Peter’ın anne-babası hakkında bilgi sahibi değiliz; “The Amazing Spider-Man”inse henüz ilk sahnesinde anne-babası Peter’ı bırakıp gidiyor. Bunları düşündüğümüzde “The Amazing Spider-Man”de yapılan değişikliklerin göze çok battığını söyleyemeyiz, sonuçta aynı öykü en baştan başlanarak tekrar anlatılıyor ve bu öyküyü izleyiciye sunarken farklı temalar/karakterler sunmak daha mantıklı bir hareket. 

2-) Karakterler: Sam Raimi’nin uyarlamasındaki Peter Parker, çizgi roman ve çizgi dizideki Peter’ın aksine duygusal tarafı daha ağır basan, sevimli bir karakterdi. Mark Webb’in uyarlamasındaki Peter ise kıvrak zekası, hazırcevaplılığı ve esprileriyle çizgi romandaki Peter Parker’a daha yakın. Andrew Garfield da bu role Tobey Maguire’dan daha çok yakışmış, kabul etmek gerek (Zaten “Spider-Man 3”den sonra Sam Raimi’ye nedense düşman kesilen hayranlar da Andrew Garfield’ı bağrına bastı). “Spider-Man”in kötü adamı, kötü adam rollerine çok yakışan Willem Dafoe’nun canlandırdığı Norman Osborn namı diğer The Green Goblin idi. “The Amazing Spider-Man”de ise en son “Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1”da Xenophilius Lovegood rolünde izlediğimiz Rhys Ifans kötü adamı canlandırıyor; kendisi tehlikeli bir deney sonrasında The Lizard’a dönüşen bilim adamı Curt Connors’a hayat verdi. Bu bağlamda seyirci genel olarak hemfikir: Dafoe’nun Green Goblin kompozisyonu Ifans’ın The Lizard’ından daha iyi ve The Lizard yeterince güçlü ve etkili bir kötü adam değil. Gerçi düşününce Green Goblin de Venom, Carnage ya da Doc Ock kadar karizmatik ve güçlü bir kötü adam değildi, ancak Willem Dafoe’nun oyunculuğu ve karakterin hikayeye yedirilişi “Spider-Man”de daha başarılıydı. Peter’ın amcası Ben ve yengesi May ise “The Amazing Spider-Man”de ha bire konuşup nutuk çeken veliler gibi değil, o nedenle “The Amazing Spider-Man”deki Ben ve May karakterlerinin daha iyi olduğu aşikar. Fakat her şeyden öte, “The Amazing Spider-Man” Jonah Jameson (J. K. Simmons) gibi mükemmel bir karakterden mahrum ve Gwen Stacy’nin komiser olan babası (Denis Leary) Jameson’ın yarattığı boşluğu dolduramıyor.

3-) Esas Kız Faktörü: Kabul etmek gerekir ki “Spider-Man”deki Mary Jane Watson (Kirsten Dunst) da, “The Amazing Spider-Man”deki Gwen Stacy (Emma Stone) de öyküdeki ‘esas kız’ kontenjanını layığıyla doldurmuş. Mary Jane Watson denince akla gelen sima Kirsten Dunst’ınkinden biraz uzak olsa da Dunst’ın rolüne yakıştığı su götürmez bir gerçek. Ancak Emma Stone’un Gwen Stacy’sinin de Bryce Dallas Howard’ın “Spider-Man 3”deki Gwen Stacy’sinden daha iyi ve en az Kirsten Dunst kadar büyüleyici olduğunu da kabul etmeli. “The Amazing Spider-Man”in “Spider-Man”deki yağmur altında öpüşme sahnesi gibi çok konuşulacak duygusal sahnelere sahip olmaması ise senarist David Koepp’in vizyonundan kaynaklanıyor galiba. 

4-) Müzik: Bu değerlendirmede oyumuz Sam Raimi’nin uyarlamasından yana. “The Amazing Spider-Man”in özellikle ilk yarısında üstat James Horner gayet iyi bir iş çıkarmış olsa da, Danny Elfman’ın bestelediği müziklerin yanına bile yaklaşamıyor maalesef. Bir de yıllarca dilimizden düşmeyen “Hero” var tabii. 

5-) Kostüm: Filmin çekildiği sıralarda çalınan kostümleri olay olan “Spider-Man”de yapılan kostüm değişikliklerini sevmiştik. Kostümün sırt kısmındaki garip örümcek amblemini değiştirip göze çok daha güzel görünen bir örümcek amblemi konması zekice bir hamleydi. Hatta bu yüzden “The Amazing Spider-Man”deki Örümcek-Adam kostümünü ilk gördüğümüzde burun kıvırdık. Ancak filmi izleyince haksızlık etmiş olduğumuzu anladık; yeni kostüm de hiç fena görünmüyor. Üstelik çizgi romana ve çizgi diziye uygun olarak Spidey’nin bileklerinde ağ atabildiği kapsüller de mevcut, daha ne olsun. 

6-) Görsel Efektler: Burada tabii ki bütçeyi ve yılı göz önünde bulundurmak gerekiyor. “The Amazing Spider-Man”in bütçesi yaklaşık 230 milyon dolar. Buna karşın “Spider-Man”in 139 milyon dolarlık bütçesi vardı ve görsel efektleri bazı sahnelerde doğal olarak sırıtıyordu. Yine de, 3 boyutlu olduğunu da göz önünde bulundurarak “The Amazing Spider-Man”in görsel efektlerinin çok daha iyi olduğunu söyleyebiliriz.

 7-) Senaryo: Geldik en önemli kısma. Burada stüdyoyu mu suçlamamız gerek bilmiyoruz, ama “The Amazing Spider-Man”in hikayesinde birçok soru cevaplanmıyor, birkaç sahne de havada kalmış izlenimi veriyor. Ayrıca karakterler ve aralarındaki ilişkiler “Spider-Man”de çok daha iyiydi. Lakin dediğimiz gibi burada suçlu senaristler ve(ya) yönetmenden ziyade kurgu işine karışıp duran yapımcılar da olabilir. O zamanlar ününe ün katan David Koepp’in “Spider-Man” için yazdığı senaryo ise cidden iyi bir işti ve Sam Raimi’nin yaratıcılığıyla da birleşince ilk Örümcek-Adam uyarlaması çok konuşulan birçok sahneye sahip oldu. Ama “The Amazing Spider-Man”in senaryosunun daha ‘gerçekçi’ olması, bazı diyalogların (Levrek ile ilgili diyaloglar gibi) öykü hızlı hızlı ilerlese de zekice yazılmış olması gibi faktörler ikinci uyarlamanın artı hanesine yazılıyor bize göre. Yani “Spider-Man”in senaryosu daha derli toplu görünse de “The Amazing Spider-Man” için yazılan senaryo da selefinin çok gerisinde değil.

“The Amazing Spider-Man”in de Sam Raimi’nin uyarlaması gibi bir üçleme haline geleceği kesin. Mark Webb de umut veren bir ilk filme imza atmış ki film hakkında yapılan eleştiriler de bunu doğrular nitelikte. Ancak iki yapım karşılaştırıldığında, “The Amazing Spider-Man”in “Spider-Man”in gerisinde kaldığı ister istemez fark ediliyor. Yine de “The Amazing Spider-Man 2”nun tıpkı ilk üçlemede olduğu gibi ilk filmi aşmasını ümit ediyoruz. 

J.K. Rowling Hakkında…

Joanne Kathleen Rowling, Harry Potter serisini yazmaya başladığında bir öğretmendi ve günün birinde İngiltere’nin sayılı zenginleriyle birlikte anılacağını, yazdığı kitapların milyonlara ulaşacağını ve kelimenin tam anlamıyla ‘efsane’ mertebesine erişeceğini muhtemelen tahmin etmemişti. 31 Temmuz 1965 yılında doğan İngiliz yazar, fikri Londra’ya giden bir trende aklına gelen Harry Potter ile yadsınamayacak bir başarıya imza attı: Kitaplar 400 milyondan fazla sattı, onlarca ödülün sahibi oldu, ayrıca uyarlandıkları filmler milyonlarca dolar hasılat elde etti.

Bu yazımızda, yazarın kişisel hayatı ve Harry Potter hakkında birkaç bilgi paylaşacağız:

- Çocukluğundan beri öykü yazan 1965 doğumlu Joanne Rowling, evinin yakınındaki ormandan ve mezarlıktan epey etkilenmiş. Çok sevdiği, hatta ona esin kaynağı olan ormanda sık sık yürüyüşe çıkıyormuş ve Hogwarts’ta en sevdiği mekan da Yasak Orman’mış.

- Kendisi muhtemelen bir agnostik, ancak Tanrı’nın var olduğuna dair inancı ağır basıyor. Çocukluğunda ailesinden kilise ziyaretine en sık giden oymuş; ayrıca kız kardeşi Di ile  kilisede temizlik işlerine yardım edip birer Sterlin kazanıyorlarmış. Yazar kitapta pek sevilmeyen bir karakterin ismini de kilisede ismini yazdıran kişilerden birini feyz alarak verdiğini belirtiyor.

- Ailesi onun erkek olmasını umuyormuş, hatta adını bile belirlemişler: Simon John. Kız kardeşi Di dünyaya geldiğinde ikisine de bir örnek kıyafetler giydirmişler; tek fark Di’ın kıyafetlerinin pembe, Joanne’inkilerin mavi olmasıymış.

- Annesi 1990 yılında hayata gözlerini yummuş. Babasıyla da küçüklüğünden beri hiç anlaşamazmış. Joanne, “Büyüdükçe onun gözüne girme ve onayını alma çabamın yersiz olduğunun farkına vardım” diyor bu konuda. Zaten birkaç yıldır da babasıyla görüşmüyormuş. Harry Potter serisindeki ‘ideal baba’ figürleri (Albus Dumbledore, Sirius Black, Rubeus Hagrid, Remus Lupin…) bu anlaşmazlığın sonucunda yaratılmış figürler.

- Annesi ölmeden önce kitabı yazmaya başlayan Joanne, annesinin vefatının kitabın konusuna değil, içeriğine etkisinin daha büyük olduğunu belirtiyor.

- 1992’de İngilizce öğretmeni olarak Portekiz’e taşınan Joanne, orada Jorge Arantes isimli bir muhabirle evlenmiş ve ilk çocuğu Jessica dünyaya gelmiş. Fakat 2 yıl süren evlilik 1995’teki boşanmayla noktalanmış ve Joanne depresyona girmiş. Anne-kız, bir süre devletin desteğiyle yaşamış ve Joanne her sabah Jessica’nın yaşadığını kontrol edip şükretmiş (Ruh Emiciler de bu depresyon sırasında yaratılmış karakterler).

- Harry Potter serisinin yayınevi Bloomsbury, kitapların hedef kitlesinin (Daha çok erkek çocukları) bir kadın yazar tarafından yazılmış bir kitabı okumak istemeyebileceğini düşünerek Joanne’e ismini kullanmamasını söylemiş. Joanne de ikinci bir isme sahip olmadığı için büyükannesi Kathleen’in ismini alıp isimlerin baş harflerini kullanmış.

- Kitap kurdu Hermione Granger karakteri, Joanne’in kendi gençliğinden esinlenerek yarattığı bir karakter; Ron Weasley ise gençliğindeki yakın arkadaşı Sean Harris’i baz alarak yarattığı bir karaktermiş. Hatta Sean Harris’in turkuaz renginde bir Ford Anglia’sı dahi varmış.

- Joanne, bir röportajda “Harry Potter and the Deathly Hallows”dan sonra karakterlere neler olduğunu şöyle açıklıyor: “Charlie’nin akıbeti belli değil, belki evlendi ve çocuğu oldu…” Bu noktada kendisine “Yoksa Charlie eşcinsel mi?” diye sorulduğunda “Dumbledore eşcinsel; bunu bir keresinde bir hayranıma söylediğimde neredeyse bana tokat atacaktı!” diyor ve devam ediyor: “Charlie ise eşcinsel değil, o yalnızca ejderhaları kadınlardan daha çok seviyor…” Diğer karakterler içinse “Percy, Audrey adlı bir kadınla evleniyor ve iki çocukları oluyor: Molly ve Lucy…”, “George, Fred’in eski kız arkadaşı Angelina Johnson ile evleniyor ama mutlu bir hayat süremiyor…”, “Luna Lovegood, Rolf Scamander adındaki bir adamla evleniyor ve ikiz oğulları oluyor, Lorcan ve Lysander, ve Luna ile kocası dünyayı dolaşıp garip hayvanlar aramaya çıkıyorlar…”, “Ron ile Hermione, Harry ile Ginny evleniyor…”. Ardından kendisine “Bunlardan bile başka bir hikaye çıkabilir!” yorumuna düşünceli bir sesle “Evet…” dedikten sonra keskin bir dönüş yapıyor ve “Hayır, hayır, hayır…” diyor. “Artık Hogwarts ile ilgili bir şeyler yazmak istemiyorum”.

- Serinin yedinci ve son kitabı “Harry Potter and the Deathly Hallows”, 21 Temmuz 2007’de satışa sunuldu ve 24 saat içinde İngiltere’de 2.65 milyon, Amerika’da 8.3 milyon sattı.

- Yazar haftada 1500, yılda 75.000 mektup alıyor. Bunlardan çoğu hayranlarından, bazıları ise hayır kurum ve kuruluşlarından geliyor. Kendisi milyonlarca sterlin bağışlamış ve fakirlik duygusunu çok iyi bildiği için asla unutamayacağını söylüyor.

- Yazdığı son kitabını (“The Casual Vacancy”) “Politik bir peri masalı” olarak tanımlayan Joanne, acele etmek istemediğini, çünkü yazarken “Harry Potter and the Philosopher’s Stone”dan önceki sakin dönemlerini tercih ettiğini söylüyor.

- “Neden yazıyorsun?” sorusuna verdiği cevap ise basit olmasına rağmen çok şey açıklıyor: “Çünkü yazmayı çok seviyorum ve buna ihtiyacım var”.

"Paris, Je T'aime"

‘Petites Romances de Quartiers’

“Cities of Love” serisinin ilk filmi “Paris, Je T’aime”, çok güzel bir fikrin çok güzel bir şekilde hayata geçirilmesiydi aslında: Bir şehir üzerinden farklı aşk ve sevgi hikayeleri anlatmak. Bunun için farklı ülkelerden/dinlerden/ırklardan birçok yönetmen ve oyuncu bir araya gelmiş ve kısa filmlerle hem Paris’e karşı sevgilerini, hem de sevginin kendisini (her türlüsünü) peliküle aktarmıştı. 2006 yapımı bu film genel olarak olumlu eleştiriler alınca peşinden yine aynı fikirle çekilen “New York, I Love You” gelmişti, ancak o filmin eleştirileri selefi kadar iyi değildi. İzleyince anlaşılıyor ki; gerçekten de, “Paris, Je T’aime” kendisini takip eden “New York, I Love You”dan çok daha iyi bir film. Bir kere, birbirinden alakasız (sayılan) birçok kısa filmden oluşmasına rağmen genele bakınca gayet derli toplu bir film; filmleri tek tek ele aldığınız vakit de beğenip türlü yorumlar yapabileceğiniz türden; ayrıca “New York, I Love You”nun aksine her filmin hem Paris’in kendisi hem de sevgi hakkında söyledikleri çok daha somut.

“The Avengers” Fragmanı Yayınlandı!

Hayranlarının uzun süredir merakla beklediği Joss Whedon filmi “The Avengers”ın geçen hafta yayınlanan fotoğraflarınını ardından sonunda fragmanı da yayınlandı. Mayıs 2012’de vizyona girecek olan film, daha çok yazarlık ve dizi yönetmenliği yapmış olan Joss Whedon’a emanet. “Thor”un bitiş jeneriğinden sonraki kısa bölümü de yönetmiş olan Whedon, fragmandan anlaşıldığı kadarıyla iyi bir iş çıkartmış gibi görünüyor, çünkü aksiyon sahneleri ve karakterler arasındaki diyaloglar epey iyi. Fragmanda Loki (Tom Hiddleston) dışında herhangi bir kötü adam göremedik; Kree-Skrull da görünürde yok. Ama kahramanların (Captain America, Iron-Man, Thor, Hulk, Black Widow, Hawkeye, Nick Fury) hepsini az da olsa tüm karizmalarıyla görebiliyoruz, bu yeterli:

James Bond ve “Quantum of Solace”

James Bond film serisinin ellinci yıl dönümü olan 2012’de gösterime girmesi planlanan yeni filmi “Bond 23”nin akıbeti ha çekildi ha çekilecek derken iyice yılan hikayesine döndü. Yapımcı şirket MGM’in iflas etmesi, mali kriz derken Bond hayranlarını hem sabırsızlandırıp hem üzen “Yeni Bond filmi iptal mi ediliyor?” tartışmalarının ardından, Ocak 2011’de yapılan resmi açıklama ile rahat bir nefes alındı: Yeni filmin çekimlerine 2011’in sonlarına doğru başlanacak ve film Kasım 2012’de gösterime girecekti. Serinin son iki filminde (“Casino Royale” ve “Quantum of Solace”) Bond’a hayat veren Daniel Craig ve M rolündeki Judi Dench de geri dönüyordu.

Daha sonra gelen açıklamalarla filmin kadrosu da oluşmaya başladı: Senaryosunu “Rango”, “Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street”, “The Aviator”, “The Last Samurai”, “Gladiator” gibi filmlerin senaristi John Logan’ın diğer Bond filmlerinin senaristleri Neal Purvis ve Robert Wade ile yazacağı filmde ayrıca Ralph Fiennes, Javier Bardem, Ben Whishaw ve Naomie Harris gibi oyuncuların Craig’e eşlik edeceği de bazı sitelerde açıklandı. Bond filmlerinin olmazsa olmazı Bond kızlarından birini ise Fransız aktris Bérénice Marlohe’nin oynayacağı – resmi olmasa da – söylendi. Bu haberlerle birlikte heyecanı pekiştiren bir diğer haber ise, filmin yönetmeninin “American Beauty”, “Road to Perdition”, “Jarhead” ve “Revolutionary Road” gibi filmlerin yönetmeni Sam Mendes olacağıydı. (Benim gibi) Bond hayranlarından bazılarının “Quantum of Solace”ta hayal kırıklığı yaratan Marc Forster’ın değil de serinin en başarılı filmlerinden bazılarını (“Goldeneye”, “Casino Royale”) yönetmiş olan Martin Campbell’ın filmin başına geçmesini istemesi normaldi, zira “Casino Royale”le yapılan radikal reformun ardından gelen “Quantum of Solace”, az önce de belirttiğim gibi bir nebze hayal kırıklığıydı.

2008 yapımı “Quantum of Solace”, gösterime girmeden önce Bond hayranlarını epey meraklandırdı. Filmin gayet güzel bir afişi ve çok başarılı bir fragmanı vardı:

Bu fragmanın ardından Bond hayranlarının “Casino Royale” kadar iyi bir aksiyon filmi beklemesi gayet normaldi, ancak beklenen olmadı. Hem eleştirmenlerin hem serinin hayranlarının (Hepsinin değil tabii) bağrına bastığı “Casino Royale”in aksine “Quantum of Solace” pek beğenilmedi. Bunun nedenini filmi izlerseniz anlayabilirsiniz aslında, çünkü iki film arasında garip bir biçimde dağlar kadar fark var.