Efsane Replikler - 19 : "Redrum"

1980 yapımı korku-gerilim filmi "The Shining" dilimize çevrilmiş haliyle "Cinnet", Stephen King'in aynı adlı romanından Stanley Kubrick tarafından uyarlanmıştır.

Film, yazar Jack Torrence'ın (Jack Nicholson) ıssız bir yerde bulunan Overlook'un Otel'inin kış bekçiliği için işine alınmasıyla başlar. Jack, görüşme sırasında önceki bekçilerden birinin cinnet getirip ailesini baltayla öldürdüğünü ardından intihar ettiğini öğrenir. Jack'in oğlu Danny'nin (Danny Lloyd) ise otel hakkında kötü hisleri vardır. Jack'in karısı Wendy (Shelley Duvall) ve Danny'nin doktoru konuşurlarken Danny'nin Tony isminde bir hayali arkadaşa sahip olduğunu ve Jack'in sarhoşken Danny'nin kolunu incittikten sonra alkolü bırakıtığını öğreniriz. Danny aynı zamanda DDİ (duyular dışı idrak) yetisine sahiptir ve geçmiş/gelecekte olanları görebilir, hissedebilir, onlarla telepati kurabilir. Otelde zaman ilerledikçe Danny yalnız olmadıklarını anlayacak, Jack'in sinirleri bozulacak ve kendisi şiddete eğilimli hale gelecektir; otelin eski misafirlerinin de katkılarıyla Jack ile ailesi arasında gerilim dolu bir kovalamaca başlayacaktır.

Söz konusu replikse Danny'nin Jack'in yaklaştığını ve yapacaklarını hissettiği vakit sürekli tekrar ettiği ve gittikçe ürkütücü bir hale gelen sözcüktür. Danny'nin kapıya rujla yazdığı sözcüğü aynadan okuyan Wendy çocuğunun "Murder" yazdığını anlar ve dehşete kapılır.

Korku-gerilim türünün en başarılı örneklerinden olan filmde Jack Nicholson'ın oyunculuğu her yanıyla takdir edilesidir; sesini kullanışı, mimikleri ve jestleri film boyunca mükemmeldir fakat nasıl olduysa Akademi bu performansı ve filmin kendisini görmezden gelmiştir.

Romanlarından uyarlanan filmleri umursamadığını sık sık söyleyen King, filmi beğenmediği hatta filmden nefret ettiğini söylemiştir. King, romanın ismini bir John Lennon şarkısı olan "Instant Karma"nın nakaratı olan "We all shine on." kısmından esinlendiğini söylemiştir.

Filmin yapım aşaması boyunca Kubrick'in King'i gece 3 civarı arayıp "Tanrı'ya inanıyor musun?" gibi sorularla meşgul ettiği de filmle alakalı garip detaylardan biri. Ayrıca film bir rekora da sahip, Wendy'nin beyzbol sopasıyla Jack'e vurduğu sahnenin tam 127 kere tekrarı alınmış.

İşte bu da izlemek isteyenler için repliği barındıran sahne :

Kulağa garip gelse de, filmin Warner Bros tarafından bir seri haline getirilmek istendiği bu ayki haberler arasında. Jack Nicholson'ın yerini kim dolduracak ve senaryonun hesabını kim Stephen King'e verecek merak ediyoruz doğrusu. 

“Let Me In”

“Let Me In”, İsveçli yönetmen Tomas Alfredson’un 2008 yılında çektiği “Låt den Rätte Komma In”in yeniden çevrimi. Aslen bir roman uyarlaması olan “Låt den Rätte Komma In” hak ettiği uluslararası başarıyı yakalayınca konu ve senaryo sıkıntısı çeken Hollywood’un filmi yeniden çekmek için harekete geçmesi tabii ki kaçınılmazdı. Çünkü Alfredson’un filmi, İsveç’in soğuk ve karlı havasını fona koyan son derece stilize ve özgün bir dram/gerilimdi. Yalnızlık, çocukluk, dışlanmışlık, farklılık gibi temaları kullanan film, yönetmenin seçtiği dingin anlatım tarzı ve insanın içine fondaki soğuk misali işleyen ağır gerilimiyle hem eleştirmenlerin, hem de uzun zamandır iyi ve orijinal bir vampir öyküsü izlememiş olan seyircinin beğenisi kazandı. 

“Let Me In” ise “Låt den Rätte Komma In”den iki yıl sonra gösterime girdi. J. J. Abrams’ın yapımcılığında yönettiği ilk filmi “Cloverfield” ile gayet iyi eleştiriler alan Matt Reeves filmin yazarı ve yönetmeniydi. Baştan herkesin burun kıvırdığı ve “Ne gerek var ki!?” minvalinde kelamlar ettiği “Let Me In” gösterime girdiğinde ise herkes şaşırdı; zira film eleştirmenler tarafından son derece iyi bir yeniden çevrim olarak anıldı. Seyirci de filmi bağrına bastığına göre fark ediliyor ki yeniden çevrim fikrini gereksiz görenler dahi filmi beklediğinden çok daha iyi bulmuş. 

Aslında düşününce insan hakkını veriyor, çünkü “Let Me In”, gereksiz ve özgün filmin fersah fersah gerisinde kalan yeniden çevrimlerle dolu Hollywood sinemasını göz önüne aldığımızda gerçekten ön plana çıkan bir film. Bir kere “Cloverfield” ile gerilim konusundaki yeteneğini kanıtlamış olan yazar/yönetmen Matt Reeves, son derece isabetli bir seçim yapmış ve orijinal filmin ruhunu bozmamak için çok uğraşmış. 1982’de Blackeberg-İsveç’te geçen hikayeyi David Fincher’ın “The Girl With the Dragon Tattoo”da yaptığını yapmayıp Amerika’ya, Los Alamos-New Mexico’ya taşımış. Özellikle Amerikan seyircisini ve eleştirmenleri tavlamak içinse zamanı bir yıl ileriye sarmış ve öyküyü Ronald Reagan dönemine, 1983’e denk getirmiş. Ancak filmin genel hatlarıyla yahut hikayesiyle ilgili çok farklı alanlara yönelmemiş. Yani hikaye genel olarak aynı: Ailesi sorunlar yaşayan ve okuldaki zorba çocuklar tarafından itilip kakılan Owen (Kodi Smit Mc-Phee) ve onun yan dairesine taşınan Abby (Chloe Grace Moretz, ki kendisi film hakkında “My mom won’t let me watch the whole thing” diyerek gülümsetmiştir), tuhaf bir arkadaşlık kurar. Geceleri apartmanın önünde buluşup konuşan ikilinin arasındaki ilişki, gittikçe daha garip bir hal alacaktır çünkü Abby bir vampir, Owen’ın baştan Abby’nin babası sandığı adam ise Abby’nin eski sevgilisidir ve geceleri Abby açlığını giderebilsin diye insanları öldürmektedir… 

Yazar-yönetmenin yaptığı değişiklikler ise filmin hikayesinde değil gidişatında ortaya çıkıyor. Şunu belirtmek gerekir ki Matt Reeves, “Låt den Rätte Komma In”in gerçekten büyük bir hayranı çünkü “Let Me In”in neredeyse her sahnesinde bunu seyirciye hissettiriyor. Yani Reeves filmi saçma sapan bir aksiyon/gerilime çevirmek yerine ilk filme saygısı sonsuz, ağır bir dram/gerilime imza atmayı tercih etmiş. Fakat tercih edilen bu karanlık ve stilize ton filmi en az ilk film kadar iyi bir film olmaya itmiş mi? Cevabımız ne yazık ki hayır. Bir kere filmin ağır aksak ilerlediği sahnelerde kullandığı müzik, ses efektleri ve kamera açılarıyla başarıya ulaşan Reeves, iş ilk filmdeki harika gerilim sahnelerine gelince çuvallıyor. Mesela Owen’ın Abby’yi ‘içeri davet etme’ sahnesi, Abby tarafından ısırılan komşunun hastanede yandığı sahne, Abby’nin Owen’ın evinde duş aldıktan sonra giyindiği sahne (Owen, ilk filmdeki Oskar’ın aksine bir Amerikan genci ve tabii ki soyunan arkadaşını dikizlemek gibi terbiyesizce bir şey yapmak onun harcı değil) veya Owen’ın okulunun havuzunda geçen o mükemmel kurtarış sahnesi “Låt den Rätte Komma In”in çok gerisinde.

Yine de “Let Me In”, az önce de belirttiğimiz gibi onca saçma sapan yeniden çevrimin kol gezdiği Hollywood sinemasında kendine özel bir yer edinebilecek bir yapım. İki filmi de henüz izlememiş olanların tercihlerini kesinlikle duygusal yoğunluğu ağır basan İsveç yapımı filmden yana kullanmalarını tavsiye etsek de, bu filmin sırf orijinaline olan saygısından ve gayet başarılı oyunculuklarından dolayı hiç de fena olmadığını belirtmek gerek. 

Son bir not: Abby’nin saldırıya uğrayıp ısırıldığı sahneyi de çeken yönetmen, filmin akışını bozabileceğini düşündüğü için bu sahneyi filme koymaktan son anda vazgeçmiş. Sahne gayet etkileyici olduğu için yanlış bir seçim bize göre. İzlemek isteyenler için:

Gore Verbinski

Amerikalı yönetmen Gregor ‘Gore’ Verbinski (İsmi ‘Gore’(kan) gibi bir lakabı seçebildiğine göre hoş, evet), son on beş yıldır Amerikan sinemasına çektiği birçok filmle büyük katkıda bulunmuş yazar/yönetmen, aynı zamanda da müzisyen. Şimdiye dek çektiği filmlerin farklı türlerde olması da yönetmenin tür sinemasına yatkınlığından çok sinema sanatının kendisine olan yatkınlığını kanıtlar nitelikte. 

Yaratıcı yönetmen, 16 Mart 1964’te Oak Ridge, Tennessee’de doğmuş. Gençken bir punk rock grubunun gitaristi olan Verbinski (Kendisinin “Little Kings” ve Bad Religion üyesi Brett Gurewitz ve The Vandals üyesi Josh Freese ile “The Daredevils” adında iki grubu varmış), ilk kamerasını satın alabilmek için gitarını satmak zorunda kalmış ve her şey o zaman başlamış. Şimdiyse milyonlarca dolarlık yatırımları ve hasılatı olan filmlerin yönetmeni. Aynı zamanda epey aktif; öyle ki, son on yılda altı tane film çekti ve bu filmlerin hepsi genel anlamda iyi eleştiriler alıp ses getirmeyi başardı.

Verbinski, yönetmenlik kariyerine Bad Religion, NOFX gibi grupların müzik kliplerini yöneterek başladı. Aynı zamanda Budweiser, Nike, Coca-Cola, United Airlines, Canon gibi markaların reklam filmlerine de imza attı. 1996’da çektiği ve aynı zamanda senaryosunu yazdığı kısa film “The Ritual”ın ardından ise profesyonel kariyerinin birinci adımı olan ilk filmini yönetti. 

1-) “Mousehunt”:

Yönetmenin ilk filmi, 1997 yapımı “Mousehunt”tı. “Yılbaşında İzlenebilecek Filmler” listesi yapılsa kendine yer bulabilecek nitelikteki bir aile filmi olan “Mousehunt”, Türkiye’de “Zor Hedef Fare” adıyla gösterime girmişti.

Filmin hikayesini özetlemek gerekirse; babalarından kendilerine miras kalan eski evin milyonlarca dolar edecek değerli bir köşk olduğunu fark eden Smuntz Kardeşler (Lee Evans ve Nathan Lane), maddi durumları pek iyi olmadığı için evin pahasından yararlanmak ister. Ancak evi mesken tutmuş bir fare, onların planlarına engel olmak için elinden geleni yapacaktır.
Özellikle “Tom & Jerry” ile büyümüş neslin ilgisini kolaylıkla çekme potansiyeline sahip bu aile komedisi, gösterime girdiği yıl bayağı iş yapmış ve 90’lı yılların sonunda televizyonda da sıkça gösterilmişti. Bu yüzden 90’lı yıllarda çocuk olmuş kişiler için manevi değeri büyüktür. Gore Verbinski ise, özellikle farenin evin içinde ve borularda gezdiği sahnelerde gösterdiği reji başarısıyla takdiri hak etmiştir.

2-) “The Mexican”:

Yönetmenin “Mousehunt”tan sonraki filmi “The Mexican”, western ve aksiyon süslü bir romantik/komediydi. Brad Pitt ve Julia Roberts’ı ilk kez bir arada gördüğümüz (İkili aynı yıl “Ocean’s Eleven”da yine bir araya gelecekti) ve aynı zamanda Verbinski’nin en az beğenilen filmidir.

Film, son derece sakar Jerry Welbach’ın (Brad Pitt) lanetli olduğuna inanılan eski bir tabancayı sınırdan geçirip patronuna götürmek için hayatını tehlikeye atmasını konu alan, ‘kader ve tesadüf’ temalı bir yapımdır. Pitt ve Roberts’ın pek de ciddiye almadığı ve (James Gandolfini hariç) oyunculukların genel olarak beğenilmediği film, yine de iyi iş yapmıştı. Müzikleri de epey beğenilen yapım, Verbinski’nin sırtını yasladığı hızlı kurgusu ve özellikle ‘geriye dönüş (flashback)’ sahnelerindeki becerisi sayesinde yine de izlenebilir bir romantik/komedi olarak akıllara kazındı.

3-) “The Ring”:
2002 yapımı “The Ring”, Verbinski’nin önünü açan film oldu. Japon yönetmen Hideo Nakata’nın yönettiği roman uyarlaması “Ringu”dan uyarlanan bu gerilim, bir yeniden çevirim olmasına karşın olumlu tepkiler aldı. Eleştirmenler ve seyirci “Ringu”nun daha iyi olduğu konusunda hemfikir olsa da “The Ring”in gayet iyi bir yeniden çevrim olduğunu beyan etti.
“Efsane Replikler” listemizde de repliklerinden birine yer verdiğimiz film, Rachel Keller adlı bir gazetecinin yeğeni Katie öldükten sonra başına gelenleri konu alıyordu. İzleyenleri etkisinde bırakmayı başaran “The Ring”, Gore Verbinski’nin gerilim konusunda da yetenekli olduğunu gözler önüne serdi ve kendisinden sonraki birçok Uzak Doğu yeniden çevrimine (“Dark Water”, “The Grudge”, “Shutter”, “The Eye” gibi) önayak oldu.

4-) “Pirates of the Caribbean”: 
Disneyland’deki “Pirates of the Caribbean”dan uyarlanan ve başrolünde Johnny Depp, Geoffrey Rush, Orlando Bloom ve Keira Knightley’nin oynadığı “Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl”, aslında riskli bir projeydi. Bir kere doksanlı yıllardaki birkaç son derece başarısız örneğin de kanıtladığı üzere korsan filmleri iş yapmıyordu. “The Curse of the Black Pearl”ün ise kabarık bir bütçesi vardı ve yapım 13 yaş sınırlaması alan ilk Disney filmi olacaktı, yani bir başka hayal kırıklığı olması işten bile değildi. Ancak ‘blockbuster’ olarak tabir edilen aksiyon filmlerinin yapımcısı Jerry Bruckheimer, elini taşın altına soktu ve “The Ring” ile iyi eleştiriler almış olan Gore Verbinski’yi yönetmen koltuğuna oturtarak filmi finanse etti. Tabii birçok kişinin bildiği üzere Bruckheimer yanılmadı; “The Curse of the Black Pearl” çok beğenildi; bütçesini fersah fersah katlayan bir hasılat yaptı ve Oscar’a 5 dalda aday oldu. Öyle ki, “The Curse of the Black Pearl”ün ardından aynı kadroyla 2 film daha (“Dead Man’s Chest” ve “At World’s End”) çekildi.
Genel hatlarıyla korsan Kaptan Jack Sparrow (Johnny Depp) yüzünden başları beladan kurtulmayan Will Turner (Orlando Bloom) ve Elizabeth Swann’ın (Keira Knightley) öyküsü olarak tanımlayabileceğimiz “Pirates of the Caribbean” serisi, korsan filmlerine hak ettikleri itibarı geri kazandırdı. Serinin Gore Verbinski’nin yönetmediği dördüncü filmi “On Stranger Tides” ise kötü eleştiriler aldı ve bir filmde yönetmenin ne denli etkili olduğunu gözler önüne serdi diyebiliriz. 

 5-) “The Weather Man”:
Yönetmenin “Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl”den sonra, “Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest”ten önce çektiği bu komedi/dramanın başrolünde Nicolas Cage ve usta aktör Michael Caine vardı. Müziklerde de “Pirates of the Caribbean”ın müziklerinde imzası bulunan Hans Zimmer’ın ismini görüyorduk.
“The Weather Man“de Nicolas Cage’in oynadığı Dave Spritz’in öyküsü anlatılıyordu. Kariyeri konusunda hiçbir sıkıntısı olmamasına rağmen mükemmeliyetçi babası, sorunlu eski karısı ve ayrıldığı çocukları ile ilişkisi konusunda sorunlar yaşayan Dave, aldığı bir iş teklifinin ardından işi ile ailesi arasında bir karar vermek zorunda bırakılıyordu… Özellikle 2000’lerin ikinci yarısında hayal kırıklığı yaratan yapımlarda izlediğimiz Nicolas Cage, bu filminde de ifadesiz suratına rağmen göze çok batmayan bir performans sergiledi. Film de, çok para kazandırmasa da beğenildi ve naif bir komedi/drama olarak akıllara kazındı. 

6-) “Rango”:
Verbinski’yle çalışmayı belli ki pek seven Johnny Depp’in yönetmenle dördüncü işbirliği, “The Mexican” gibi western süslü bir animasyondu. Yine Hans Zimmer’ın bestelediği mükemmel müziklerle baştan sona son derece eğlenceli bir seyir vaat eden “Rango”, western sevmeyenlerin bile kalbini kazanmayı başardı. Sahiplerinin arabası bir armadilloyu ezdiği için akvaryumu arabanın bagajından düşen ve Vahşi Batı’nın ortasında bir başına kalan bukalemun Rango’nun (Johnny Depp) hikayesini anlatıyordu bu film. Ve Disney’in yahut Dreamworks’ün parlak renkli animasyonlarında pek rastlayamadığımız kirli renk paletiyle, başından sonuna dek klasiklere yaptığı göndermeleriyle ve ince esprileriyle aldığı tüm iyi eleştirileri fazlasıyla hak ettiğini kolayca fark ettiriyordu. Eleştirmenlerin bağrına bastığı “Rango”, aynı zamanda “En İyi Animasyon” dalında Oscar ödülünün de sahibi oldu ve Gore Verbinski’ye ilk Akademi ödülünü kazandırdı.

7-) “The Lone Ranger”: Yine western, yine dolgun bir bütçe, yine Johnny Depp ile işbirliği, ve Verbinski’nin yine Disney’in kanatları altında ve Jerry Bruckheimer’ın yapımcılığında çektiği bir film; “The Lone Ranger”. Deneyimli yönetmenin 2013’te gösterime girecek 215 milyon dolar bütçeli filmi, Tonto isimli bir kızılderiliyle (Johnny Depp) hayatını kurtardığı John Reid namı diğer Lone Ranger’ın (Armie Hammer) öyküsünü anlatacak. “Revolutionary Road”un senaryosunu da yazan BAFTA adayı Justin Haythe’nin senaryosunu yazdığı “The Lone Ranger”, geçtiğimiz aylarda yayımlanan fotoğrafıyla şimdiden merak uyandırmayı başarıyor.

“The Woman in Black”

“I believe the most rational mind can play tricks in the dark…”

2008 yapımı gerilim filmi “Eden Lake” ile seyirciden ve eleştirmenlerden olumlu tepkiler alan yazar/yönetmen James Watkins, “Harry Potter” serisinin başrolü Daniel Radcliffe’i de yanına alıp bu dram/gerilime imza atmış. İngiliz yazar Susan Hill’in aynı adlı romanından uyarlanan film, aslında romandan uyarlanan ilk film değil. Kitap 1983 yılında yayınlanmış ve 1989’da da başrolünde Adrian Rawlins’in oynadığı (Kendisi “Harry Potter” serisinde Harry Potter’ın babası James Potter’a hayat veren aktör) bir uyarlama vizyona girmişti. Ayrıca roman tiyatroya uyarlandı ve iyi eleştiriler topladı.

"Whiteout"

2009 yapımı “Whiteout” (Ülkemizde film isimlerinin çevirilerini yaratıcılık yoksunu kişiler yaptığı için pek tabii “Soğuk Ölüm” çevirisiyle vizyona girmişti), aksiyon/gerilim türünde bir film. Greg Rucka’nın çizgi roman serisinden uyarlanan ve Kate Beckinsale’in başrolünde olduğu Dominic Sena filmi, ne yazık ki birkaç ilginç sahnesi dışında sıkıcı ve sonu tahmin edilebilir bir gerilim olmaktan öteye gidemiyor.