“Spaced”

Simon Pegg ve Jessica Stevenson’ın yazdığı ve başrolde oynadığı, ünlü yönetmen ve ikilinin sıkı dostu Edgar Wright’ın yönettiği “Spaced”, 1999-2001 yılları arasında yayınlanmış iki sezonluk bir İngiliz komedi dizisi. Toplam on dört bölümden oluşan dizi, Londra’da yaşayan ve ev arkadaşı olmak durumunda kalan iki geleceği belirsiz kimsenin öyküsünü anlatıyor. 

Yönetmen Edgar Wright, sinemada özellikle son yıllarda ismini sıkça duyduğumuz bir isim. “Shaun of the Dead”, “Hot Fuzz”, “Scott Pilgrim vs. The World” gibi filmlerle gayet olumlu eleştiriler alan Wright, “Shaun of the Dead” ve “Hot Fuzz”ın başrolüne bu dizide de birlikte çalıştığı Simon Pegg ve Nick Frost’u koymuştu zaten. Şu sıralar Marvel Comics uyarlaması “Ant-Man”le uğraşan Wright, 1999’da başlayıp iki sezon süren “Spaced” içinse “It’a show by geeks, for geeks” cümlesini sarf etmiş. Haksız da değil: “Spaced”; birçok filme öykünen ve göndermeleriyle birçok ‘geek’i mest etmiş olan, harika kurgusuyla da meraklısına resmen ders veren sürreal bir komedi dizisi. 

Dizi, yazar olmak için çırpınan Daisy Steiner (Jessica Stevenson) ile başarısız çizer Tim Bisley’nin (Simon Pegg) bir kafede tuhaf bir şekilde tanışıp ev arkadaşı olmalarıyla başlıyor. Maddi durumları nedeniyle kendilerine uygun bir daireyi zar zor bulan ikili, birbirlerini yeni tanıyan iki arkadaş olmalarına rağmen Marsha Klein (Julia Deakin) adlı bir kadına çiftmiş gibi rol yapmak zorunda kalıyor, çünkü Marsha’nın verdiği ilanda dairenin yalnızca çiftlere verilebileceği yazıyor. Marsha onları kiracı olarak kabul edince beraber yaşamaya başlayan Tim ve Daisy’nin hikayesi, az evvel de belirttiğimiz gibi birçok popüler kültür referansıyla dolu, sürrealist bir eksende ilerliyor. Ayrıca umursamaz Tim ve kariyerinde iyi bir yere gelebilmek için didinen Daisy’ye, mırıldanarak konuştuğu için ne dediği zor anlaşılan alt komşuları, tuhaf ressam Brian Topp (Mark Heap), Tim’in orduda yer almak için elinden geleni yapan şişko dostu Mike Watt (Nick Frost) ve Daisy’nin süslü püslü ve biraz sinir bozucu arkadaşı Twist Morgan (Katy Carmichael) da eşlik edince, seyirci son derece özgün ve komik diyaloglarla dolu sahnelere gark oluyor. Bir de iki sezon boyunca yalnızca iki bölümde karşımıza çıkmış olan dans tutkunu Tyres O’Flaherty (Michael Smiley) karakteri var ki, insan kendisinin başrolde olmayışına üzülüyor. 

Daha önce belirttiğimiz üzere harika bir kurguya sahip olan “Spaced”de birçok yapıma gönderme mevcut. Öyle ki, bir süre sonra esprileri ve referansları kaçırmamak için gözünüzü-kulağınızı dört açmak durumunda kalıyorsunuz. Yapım Edgar Wright’ın hayranı olduğu Sam Raimi filmleri “Evil Dead” ve “The Quick and the Dead”den (tabii ki) “Star Wars”a, Scooby-Doo’dan “The Shining”, “One Flew Over the Cuckoo’s Nest” ve “Pulp Fiction” gibi klasiklere neredeyse her dakikasında saygı duruşunda bulunuyor. Saymakla bitmeyecek göndermelerin tamamı için şuraya göz atabilirsiniz (Dikkat: Sürprizbozanlar içerebilir!).

İkinci sezonun ardından üçüncü sezonunun da yayınlanacağı duyurulan “Spaced”in ekibi, sonradan bundan vazgeçti. Ancak “Spaced” yine de, yalnızca iki sezon sürmüş olmasına karşın hayranlarının bağrına bastığı ve birçok klasikleşmiş sahneye sahip bir dizi. İngiliz komedisinden hoşlananlara, türün meraklılarına ve Wright-Pegg-Frost üçlüsünün işlerinin hayranı olanlara gözü kapalı önerilir. Yazımızı Tim Bisley’nin harika cümlesiyle noktalayalım: 

“They say the family of the 21st century is made up of friends, not relatives…”

2012’nin Merakla Beklenen Filmlerinin Değerlendirilmesi

Ocak 2012’de, blogumuzda “2012’nin Merakla Beklenen Filmleri” başlığı altında, 2012 yılında gösterime girecek filmlerden merakla beklediklerimizin listesini yapmıştık. On beş filmlik bu listedeki bazı filmler ülkemizde henüz gösterime girmedi, bazılarının gösterim tarihi ertelendi, bazılarını ise yazıktır ki izleme şansımız olmadı. O nedenle “2013’ün Merakla Beklenen Filmleri” listemizden önce, 2012’nin merakla beklenen filmlerin, beklediğimizden iyi çıkanlar, bizi hayal kırıklığına uğratanlar ve daha izleyemediklerimiz hakkında düşüncelerimizi paylaşacağız. 

15-) “G.I. Joe: Retaliation”: Bu yıl 29 Haziran’da gösterime girmesi planlanan “G.I. Joe: Retaliation”, listemize en son sıradan girmeyi başarmıştı. Ancak yapımcılar Channing Tatum’un rolünün uzaması için filme birkaç sahne daha eklemeye karar verdikleri için filmin gösterimi Mart 2013’e ertelendi. Ama “2013’ün Merakla Beklenen Filmleri” listesinde kendine yine yer bulur mu, onu bilemiyoruz. (Ç)

14-) “Cloud Atlas”: İngiliz yazar David Mitchell'ın 2004'te yazdığı aynı adlı meşhur romandan çevrilen film, “Matrix”ten tanıdığımız Wachowski Kardeşler ve Perfume: The Story of a Murderer, Run Lola Run gibi pek sevdiğimiz filmlerin yönetmeni Tom Tykwer tarafından yönetildi ve senaryosu da aynı ekip tarafından yazıldı. Kitabın anlattığı hikaye(ler) her ne kadar senaryoya dönüşmeye elverişli olsa da sinema seyircisine altı ayrı hikayeyi anlatmaya çalışmanın bir cesaret örneği olduğunu kabul etmek gerek, Cloud Atlas farklı sinema türlerini ve tekniklerini seyirciye aynı filmde sunarak bu senenin başarılı uyarlamalarından biri olmayı bizce başarıyor. (Ş)

13-) “World War Z”: Zombi apokaliptesinin otoritesi Max Brooks'un aynı adlı romanından beyaz perdeye bir türlü aktarılamayan filmin, 2012 listemizde yer almasına rağmen sonunda 21 Haziran 2013'te gösterime çıkacağı ilan edildi. (Ç)

12-) “Frankenweenie”: Bu yıl iki filmi birden gösterime giren Tim Burton’ın eleştirmenler ve seyirci tarafından daha çok beğenilen filmini henüz izleme şansına erişemedik. Ancak gelen eleştiriler filmin yoğun ve has bir sinema duygusuna sahip olduğu yönünde. (Ç)

11-) “Men in Black 3”: Serinin üçüncü filmi, beklentilerimizin biraz aşağısında kalsa da (Özellikle ilk filmdeki özgünlükten yoksun ve biraz daha yavandı sanki) gayet eğlenceli bir devam filmi olduğu için ve bir “MIB” filminden bekleneni büyük oranda karşıladığı için kendini izletiyordu. Setteki tavırlarıyla tüm ekibin canını sıkan gişe canavarı Will Smith’in büyük oranda sırtladığı film, bittabi yapımcı şirket Sony’nin yüzünü güldürmeyi de (tahmin ettiğimiz gibi) başardı. (Ç)

10-) “Skyfall”: Hakkında bu ayın başında bir eleştiri yazısı da yazdığımız “Skyfall”, bir milyar dolara yakın hasılatıyla en çok izlenen James Bond filmi oldu. Eleştirmenler ve seyircinin de bağrına bastığı film yine de bize göre bir “Casino Royale” değildi ve biraz abartılıyordu ne yazık ki. (Ç)

9-) “John Carter”: Olumsuz eleştiriler almasına karşın bu senenin “Sucker Punch”ı olabilme ihtimalini (Biliyorsunuz ki iyi bir film olsa da “Sucker Punch” da geçtiğimiz yıl hiç iyi yorumlar almamıştı) göz önünde bulundurduğumuz “John Carter”, bizi yanıltıp 2012’nin hayal kırıklığı oldu. “Finding Nemo” ve “Wall-E” gibi filmlerde imzası bulunan Andrew Stanton nasıl böyle kof ve vasat bir filme imza atmış, doğrusu çok şaşırdık. (Ç)

8-) “Gravity”: Bizlere Prisoner of Azkaban gibi başarılı bir uyarlamayı bahşetmiş başarılı yönetmen Alfonso Cuaron’un yönettiği ve Hubble teleskobunu tamir etmek olan iki astronotun dünyaya geri dönme ve hayatta kalma macerasını anlatan film de 2013’e (18 Ekim) ertelenenler arasında yer aldı. (Ş)

7-) “The Amazing Spider-Man”: 2002’de gösterime giren “Spider-Man” ile “The Amazing Spider-Man”i karşılaştıran bir yazıyı da geçtiğimiz aylarda yayınlamıştık. “The Amazing Spider-Man”, ilk üçlemenin Sam Raimi’nin maharetli ellerinin değdiği ilk filminden daha iyi olmasa da,  büyük oranda Andrew Garfield ve Emma Stone sayesinde ümit verici bir film olmayı başarmıştı. Jamie Foxx’un Electro olacağı “The Amazing Spider-Man 2” ise 2014’te vizyona girecek. Merakla bekliyoruz. (Ç)

6-) “The Dark Knight Rises”: Nolan'ın 7 senelik macerası hasılat rekortmenleri arasında yerini alan The Dark Knight Rises'ın gösterime girmesinden sonra sona erdi fakat beklentiler havada kaldı, zira üçlemenin son filmi ilk iki filmin seviyesini bizce yakalayamadı. Filmin en iyi yanı, müziklerinin yine Hans Zimmer tarafından yapılmış olmasıydı. (Ş)

5-) “Brave”: Disney-Pixar ortaklığındaki “Brave”, “Cars 2” fiyaskosundan ve pek ilgi çekici olmayan fragmanlardan sonra düşen beklentilerimizi bir nebze karşıladı karşılamasına, ancak kendisi bir Pixar filmi gibi görünmüyordu. Teknik olarak mükemmel, harika müziklere sahip olsa ve son derece özgün karakterler barındırsa da, Pixar filmlerinin büyüsünden uzak bir filmdi “Brave”, ki aslında kendisinde bizce potansiyel vardı. Yine de “Brave”in iyi bir film olduğu söylenebilir, tabii. (Ç)

4-) “Django Unchained”: Quentin Tarantino’nun yönettiği ve oyuncu kadrosunda Leonardo DiCaprio, Samuel L. Jackson, Joseph Gordon-Levitt, Christoph Waltz (Alman ödül avcısı) gibi sağlam isimlerin bulunduğu film, ülkemizde 18 Ocak’ta gösterime girecek. Imdb puanı an itibariyle 8.8 ve Tarantino fanları beklediklerini bulmuşa benziyor. (Ş)

3-) “Prometheus”: Beklentilerimizin altında kalan bir başka filmse “Prometheus”. O kadar fragman ve tanıtımdan sonra beklentimizi iyice artıran Ridley Scott, iyi bir filme imza atsa da hevesimiz kursağımızda kaldı diyebiliriz. Tabii yalnızca Scott’ı suçlamak yersiz; karşımızda bir de “Lost” gibi bir diziyi harcayan Damon Lindelof var. Bu arada “Prometheus”un devam filminin geleceğini ve başrolde yine Michael Fassbender ile Noomi Rapace’ın olacağını belirtelim. (Ç)

2-) “Dark Shadows”: Tim Burton’ın muhtemelen çektiği en kötü filmi bu yıl izledik. “Dark Shadows”, Burton’ın olmazsa olmazı gotik atmosfer ve harika Danny Elfman müziklerine rağmen (Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Eva Green ve Helena Bonham Carter gibi bir kadroyu da es geçmemek lazım) son derece dağınık, kopuk, gereğinden fazla uzun (ki 109 dakikalık standart bir süresi vardı) ve sıkıcı bir yapım olarak akıllara kazındı. (Ç)

1-) “The Hobbit: An Unexpected Journey”: Kendisi hakkında kapsamlı bir yazıyı yakında yayınlayacağımız “The Hobbit: An Unexpected Journey”, beklentilerimizin biraz altında kalsa da Peter Jackson şüphesiz yine iyi bir filme imza attı. Daha her repliğini ezbere bilecek kadar izlemedik, ancak Troll’lerin olduğu sahnenin, “Riddles in the Dark”ın ve Carrock sahnesinin gözümüzde şimdiden efsaneleştiğini bildiriyoruz. (Ç)

Mutlu Yıllar!

GYE ekibi olarak, hiç kimseye hesap vermeden bol bol okuduğunuz, izlediğiniz, dinlediğiniz, yiyip içtiğiniz ve her şeyden öte bol bol eleştirip eleştirildiğiniz, eleştirilmekten de hiçbir zaman çekinmediğiniz mutlu bir yıl dileriz.

“Skyfall”

Bir yıl önce James Bond’un son yıllardaki gidişatı ve “Quantum of Solace” ile ilgili eleştiri yazısını paylaştığımızda, 007’nin son filminin akıbeti belirlenmiş ancak ismi açıklanmamıştı. İlk filmi “American Beauty” ile beğenimizi kazanan, ardından gelen “Road to Perdition”, “Revolutionary Road” gibi filmlerle hayran kitlesini epeyce genişleten Sam Mendes’in yöneteceği filmin isminin “Skyfall” olacağı yazımızdan kısa bir süre sonra açıklandı. Aslında prodüksiyondan evvel filmin isminin “Carte Blanche” olacağına dair söylentiler de dolaşmış, ancak yapımcı şirket EON Productions bu söylentileri yalanlamıştı.

“Quantum of Solace”ı merkeze alan yazımızda da bahsettiğimiz üzere bir önceki James Bond filmi, hayal kırıklığına sebep olmuştu. Martin Campbell’ın yönettiği “Casino Royale”le resmen yeniden doğan Bond, başarıyla kotarılmış adrenalin yüklü aksiyon sahneleri, müzikleri, Eva Green’in pek yakıştığı Bond kızı Vesper karakteri, eski filmlere yapılan göndermeleri ve bilhassa belirli bir kesimin burun kıvırmasına karşın rolüne çok yakışan Daniel Craig’in 007 kompozisyonuyla izleyiciye bekleneni, hatta belki de beklenenden fazlasını vermişti. Ancak Marc Forster’ın yönetmenliğindeki “Quantum of Solace” çizgiyi biraz aşağı çekmişti.

“Stranger Than Fiction”, “Finding Neverland” gibi iyi filmlerde imzası olsa da Bond külliyatına pek de etkisi olmayan bir yapım ekleyen Forster’dan sonra, 23. filmin hazırlıklarına başlandı. Film serisinin 50. senesinde gösterime girecek olan yapımın yönetmeninin Sam Mendes olacağı “Quantum of Solace”ın gösterime girmesinden kısa bir süre sonra kesinleşti. MGM Movies’in maddi sorunlarına rağmen projeden ayrılmayan Mendes, “Skyfall” ile gayet iyi eleştiriler alan ve aldığı olumlu tepkilerin çoğunu – hepsini değil – hak eden bir filme imza attı bize göre. 

“Skyfall” İstanbul’da başlıyor (Bilin bakalım İstanbul’da nerelerde çekim yapılmış, ne tür müzikler kullanılmış); Bond (Daniel Craig) ve Eve (Naomie Harris) içinde çok önemli bilgiler bulunan bir hard diski çalan Patrice isimli bir adamın peşine düşüyorlar. Trenin birinde devam eden aksiyon sahnesinin sonunda, Bond Patrice ile boğuşurken Eve M’den (Judi Dench) emir alınca ateş ediyor ve yanlışlıkla zaten yaralanmış olan Bond’u vuruyor. O sırada bir köprünün üzerinden geçen (köprü sahneleri de Adana’da çekildi) trenden düşen ve nehrin dibini boylayan Bond’un ve Eve’in görevi fiyaskoyla sonlanıyor.

Söz konusu sahnenin ardından Adele’in söylediği “Skyfall” eşliğinde harika bir jenerik izliyoruz. Filmdeki imgelerin, sembollerin ve bazı sahnelerin kullanıldığı jenerik hayranlık uyandırıyor. Jeneriğin ardından ISC’nin başkanı Gareth Mallory (Ralph Fiennes), İstanbul’daki görev başarısızlıkla sonuçlandığı için M’den emekliye ayrılmasını istiyor. Mallory ile yaptığı toplantıdan dönerken bilgisayarına tuhaf bir ileti gelen M, çok geçmeden MI6’in patlamasına tanık oluyor. Öldüğü sanılan Bond da, bu saldırının haberini alınca Türk adalarından birinde keyfini çıkardığı emeklilikten vazgeçip işinin başına dönüyor.

Rottentomatoes’ta eleştirilerinin yüzde 92’si olumlu olan “Skyfall”, Metascore’da 100 üzerinden 81 puan aldı ve şu an Imdb’de 10 üzerinden 8.1 puanla En Beğenilen 250 Film listesinde. Eleştirmenlerden bir çoğu filmin mizah, duygusallık ve aksiyon yönünden bekleneni fazlasıyla verdiğini belirtmekte. İyi bir iş çıkaracağını zaten başından beri bildiğimiz Sam Mendes, çok özgün ve seride ayrı bir yerde durmasa da klasik filmlere yaptığı göndermeler (Bond’un arabası, martini diyaloğu, Q’nun – ki bu filmde John Cleese tarafından değil, en son “Cloud Atlas”ta boy gösteren Ben Whishaw tarafından canlandırılıyor ve bu değişiklik çok da iyi olmuş – verdiği ve Bond’un mutlaka işine yarayan silahlar) ile bile seyircisinin gönlünü çalmayı başarıyor zaten. Buna son derece etkili aksiyon sahneleri (Özellikle Şangay’da Bond ile Patrice arasında geçen aksiyon sahnesi pek leziz), müzikler, sanat yönetimi ve çok iyi bir oyuncu kadrosu eklenince ortaya gerçekten memnun eden bir yapım çıkıyor. Ayrıca yaralanıp tökezleyen, az biraz beceriksizsizleşen bir Bond izlemek gerçekten eğlenceli.

Oyuncu kadrosundan söz etmişken, filmin kötü adamını canlandıran Javier Bardem’den bahsetmeden olmaz. Raoul Silva rolüyle elinden gelenin en iyisini yapan ve karakterinin kısıtlılığına rağmen harika bir oyunculuk çıkaran Bardem, filmden çıkınca (jenerikle birlikte) akılda en çok kalan öğe oluyor. Bazı yorumlarda Bardem’in bu rolüyle biraz Heath Ledger’ın Joker kompozisyonunu anımsattığından bahsedilmiş, ancak “haklı nedenleri olan ürkütücü ve abartılı kötü adam” olmaları dışında öyle çok da benzer bir halleri yok bize göre.

James Bond: Everyone needs a hobby. 

Raoul Silva: So, what’s yours?

James Bond: Resurrection.

“Skyfall”, yukarıda bahsettiğimiz iyi taraflarına rağmen eksik kalıyor ve “Casino Royale” kadar tatmin edici bir seyir olamıyor. Hatta aksiyon sahnelerinin genelini düşünürsek “Quantum of Solace”taki aksiyon sahnelerinin bazılarının dahi gerisinde kaldığını söyleyebiliriz. Bond, M ve Kincade’in (Albert Finney) hazırlık yapıp Silva’yı Skyfall’da beklediği sahne (“Home Alone”daki gibi bir sahne değil, hayır) gayet iyi mesela, ama ne yalan söyleyelim çok özgün yahut etkileyici bir tarafı yok. Naomie Harris ve Berenice Mahloe’nun canlandırdığı Bond kızları da epey çekici, fakat mesela bir Eva Green olamıyorlar. Gerçi Eva Green’in karakteri hikayenin merkezinde olduğundan seyirciye daha mühim görünmüş olabilir. Zaten bu filmde de öne çıkan ve Bond kızlarını geride bırakan karakter Judi Dench’in canlandırdığı M oluyor.

Yine de “Skyfall”, “Quantum of Solace”tan sonra çıtayı yükseltiyor ve serinin bir sonraki filmini merakla beklememizi sağlıyor. Aldığı "fazlasıyla olumlu" eleştirilerin hepsini hak etmiyor belki, lakin bir 007 filminden bekleneni verdiği için keyifli bir seyirlik. Daniel Craig de, kostüm tasarımcılarının da yardımıyla, yaşlılık belirtilerine rağmen role cidden yakıştığını bir kez daha gösteriyor.