“The Hobbit: The Desolation of Smaug”dan Poster ve Fragman!

“2013’ün En Çok Merak Edilen Filmleri” listesinde en üst sırada kendisine yer verdiğimiz “The Hobbit: The Desolation of Smaug”dan sonunda bir tanıtım posteri ve 2 dakikalık bir fragman yayınlandı. Peter Jackson’ın akabinde hemen kısa bir video da yayınladığı fragmanda, “Pushing Daisies” ve “The Fall”dan beri pek sevdiğimiz Lee Pace’in canlandırdığı Thranduil’i, Evangine ‘Kate’ Lilly’nin canlandırdığı Tauriel’i ve herkesin merakla beklediği ejderha Smaug’u (Necromancer’ı da seslendiren Benedict Cumberbatch tarafından seslendirilecek) görüyoruz. Görsel efektleri göze batan filmin fragmanı, maalesef duyduğumuz hoş müziğe rağmen “The Hobbit: An Unexpected Journey”nin “Misty Mountains” temalı ilk fragmanının yarattığı etkiyi yaratamıyor, ancak Dale’i, Orlando Bloom’un canlandırdığı Legolas’ı, Luke Evans’ın Okçu Ozan’ını, muhtemelen ucundan Dain’i ve Kuyutorman’ı görmek bile biz hayranları bir nebze heyecanlandırmaya yetiyor, orası kesin. Ayrıca dev örümceklerin olduğu sahneler, meşhur “Barrels out of Bond” sekansı ve bilhassa sanat yönetimi göz dolduruyor.

İzlemek isteyenler için fragman: 

“Iron Man” Üçlemesi

2005 yılında, daha önce içki ve uyuşturucu gibi sorunlarla boğuşmuş, 1980’li yılların pek sevilen senaristi Shane Black, hem yazıp hem yönettiği ilk film olan “Kiss Kiss, Bang Bang”e başrol olarak “Chaplin” ile kendine hayran bırakan ve fakat bir zamanlar yazar-yönetmenle aynı dertten muzdarip olan Robert Downey Jr.’ı seçmişti. O sıralar “Ally McBeal” ile dikkatleri üzerine çeken ve “Gothika”, “A Scanner Darkly” gibi filmlerde boy gösteren Robert Downey Jr., büyük oranda sırtladığı kara komedi “Kiss Kiss, Bang Bang” ile yeteneğini ortaya sunmuş, “Iron Man” için başrol arayan yapımcıların da ilgisini çekmişti. 2008 tarihli “Iron Man” de Robert Downey Jr.’ın küllerinden doğduğu film oldu. Öyle ki, Downey Jr. aynı yıl “Tropic Thunder” ile Altın Küre ve Oscar’a aday gösterildi, bir sonraki yıl Guy Ritchie’nin izlerken pek eğlendiğimiz “Sherlock Holmes”unda başrolde oynayarak hayran kitlesini iyice genişletti ve hem “Iron Man”in devam filmleri, hem de geçen senenin en büyük hiti “The Avengers”ın başrolüne de oturarak iyiden iyiye dünya yıldızı oldu.

Shane Black ise beklediği popülariteyi en azından “Kiss Kiss, Bang Bang”in gösterimde olduğu zaman sağlayamadı. Film iyi eleştiriler aldı almasına, ancak seyirciden DVD’si piyasaya sürülene dek pek yüz bulmadı. Ev sinemasında kültleşen filminin ardından yine sessizliğe bürünen Black’in kapısını, Jon Favreau “Iron Man 3”yi yönetmeyeceğini açıkladığı vakit bu kez Robert Downey Jr. çaldı. Bu, Black’e, kendisine bir şans daha verip önünde birçok kapının açılmasını sağladıktan sonra bir nevi saygılarını sunmak ve borcunu ödemek demekti belki de. 

“Iron Man” üçlemesinin filmlerini kısa kısa anacak olursak; 

1-) “Iron Man”: 2008 tarihli ilk film, aktör-yönetmen Jon Favreau’nun imza attığı bir değişim ve kendini bulma hikayesiydi. Kendi imalatı olan bir silahla vurulup gafil avlanan çapkın milyoner Tony Stark’ın zekasını kullanarak “Iron Man”e dönüşme aşamalarını anlatan filmde, Downey Jr.’a Gwyneth Paltrow, Terrence Howard ve Jeff Bridges eşlik ediyordu. Uğraşıp didinen, her seferinde başarısız olan ama yitmeyip hep daha iyisini imal eden işadamı Stark, filmin sonunda tekrar kendi silahıyla karşı karşıya geliyor, bu kez onu yenmeyi başarıyor ve sonra yeni kimliğini kabul ediyordu. “Iron Man”i çekici kılan farklılıklardan biri de buydu aslında: Peter Parker, Clark Kent, Bruce Banner gibi kahramanlar kendi kimliklerini maskelerinin ardında gizlerken, Tony Stark çıkıp basın mensuplarının önünde tırnaklarıyla kazıyarak oluşturduğu yeni kimliğini ifşa etmekte beis görmüyordu: “I am Iron Man”. Film de, aynı yıl gösterime giren ve birçok hayran tarafından tüm zamanların en iyi çizgi-roman uyarlaması olarak anılan “The Dark Knight”ın gölgesinde kalmasına karşın, ana karakterinin dönüşüm hikayesini “The Dark Knight”takinden daha iyi anlatabiliyordu bize göre. 

2-) “Iron Man 2”: İlk filmin başarısı sonrası kaçınılmaz olan devam filmi “Iron Man 2”, 2010 yılında gösterime girdi. Yönetmenliğini yine Jon Favreau’nun yaptığı filmin senaryosunda bu kez Justin Theroux’nun da katkısı vardı. Robert Downey Jr. ve Gwyneth Paltrow’a bu kez maddi konuda kendisiyle anlaşılamadığı için Terrence Howard değil Don Cheadle eşlik ediyordu. Ayrıca S.H.I.E.L.D. üyesi ajan Natasha Romanoff rolünde Scarlett Johansson, Nick Fury rolünde Samuel L. Jackson ve Justin Hammer rolünde kötü adam rollerine pek yakışan Sam Rockwell de kadroya katılan isimler arasındaydı. Filmin esas kötüsü ise, tıpkı Shane Black ve Robert Downey Jr. gibi geçmiş yıllarda bağımlılık sorunlarıyla boğuşan ve “Sin City”deki Marv karakteriyle dikkatleri üzerine çektikten sonra, “The Wrestler” ile tıpkı Downey Jr. gibi küllerinden doğan Mickey Rourke’un canlandırdığı Ivan Vanko, namı diğer Whiplash idi. Film de, ilk film kadar iyi eleştiriler almasa da, seyirci ve eleştirmenler tarafından kayda değer bir devam filmi olarak nitelendirildi. Bizse, War Machine ve The Black Widow’un bulunduğu aksiyon sahnelerine ve “The Avengers” öncesi bizi heyecanlandıran bazı karakter ve ipuçlarına rağmen, yeterince etkin olmayan kötü adamları (Büyük umutlar beslediğimiz Ivan Vanko’nun son derece klişe ve ‘karikatür’ bir kötü adam olduğu bir gerçekti örneğin) ve tatmin etmeyen sonu nedeniyle “Iron Man 2”nun üçlemenin en zayıf halkası olduğunu düşünüyoruz. 

3-) “Iron Man 3”: Serinin üçüncü filmi, 200 milyonluk dolarlık bütçesine karşın şu ana kadar tüm dünyada çoktan 1 milyar dolar hasılat yapmış durumda. “The Avengers”ın rekorunu aşabilecek mi, bilemiyoruz, ancak tanıtımlar internet ve ekranlarda dönmeye başlayınca “The Avengers” sonrası ayyuka çıkan beklentinin körüklendiği kesindi. Ama şimdiden tüm zamanların en çok hasılat yapan 10 filminden biri olmasına rağmen, “Iron Man 3” “The Avengers” kadar iyi eleştiriler almadı, hatta bazı hayranlar filmden resmen nefret etti. Bunun yapımın uyarlandığı “Extremis” adlı çizgi romanın karakterleri ve konusu kadar, tanıtımların beklentileri çektiği yönle de ilgisi vardı. Zira fragmanlara, fotoğraflara ve afişlere bakıldığı vakit “Iron Man 3” ilk iki filme ve “The Avengers”a göre çok daha karanlık ve ciddi bir uyarlama olacağı izlenimi yaratıyordu. Üstüne üstlük Tony Stark’ın baş düşmanı The Mandarin gibi bir karakterin varlığı çizgi romanın ve ilk iki filmin sevenlerinin daha da bir meraklanması için yeterli bir sebepti. Ama filmi izleyenler görmüş olacaklar ki, “Iron Man 3” klasik bir Shane Black filmi. Tony Stark bu filmimizde yeniliyor, kendisini Demir Adam yapan zırhı dahil her şeyini kaybediyor ve dibe vurarak yeniden yükselmeye, kendisinin de filmde bahsettiği içindeki iblislerle savaşını kazanmaya çalışıyor. Bu kez düşmanı, az evvel bahsettiğimiz The Mandarin (Ben Kingsley) ve çizgi romanda aslında bu kadar ön planda olmayan Aldrich Killian (Guy Pearce). Maya Hansen rolünde Rebecca Hall’un da kadroya katıldığı ve Gwyneth Paltrow’un biraz daha ön plana çıktığı filmde ayrıca, “Insidious” , “Little Children” gibi filmlerde izlediğimiz ve yaşına rağmen Downey Jr.’ın karşısında çok iyi bir performans sergileyen Ty Simpkins de rol alıyor. Ama tabii ki filmi asıl sırtlayan Robert Downey Jr. oluyor, o ayrı. Filmin müziklerinin de, özellikle aksiyon sahnelerinde gayet etkin olduğunu belirtebiliriz, ancak 3 boyutlu izlemek özellikle bazı efekti bol aksiyon sahnelerinde ciddi anlamda yorucu olduğu için filmi zedeliyor. Drew Pearce ile birlikte yazdığı senaryo ile ilk filmin dinamik moduna dönen Black’in “Iron Man 3”si, “Iron Man 2”dan çok daha iyi bir aksiyon ve devam filmi olmuş. Ama film hakkında beklentiye girenler için en önemli kriter, “Iron Man 3”nin aslında bir Black yapımı olduğunu idrak edip son derece karanlık tanıtımlara rağmen (Hatta Sör Ben Kingsley’nin resmen döktürdüğü The Mandarin karakterinin birçok kişiyi memnun etmeyen sürprizine rağmen) ilk iki filmin ve “The Avengers”ın çizgisinde ilerleyen bir uyarlama olduğunu bilmek.

“Insidious”

Malezyalı yönetmen James Wan, 2004 yılında çektiği polisiye/gerilim “Saw” ile birçok hayran kazanmıştı. Hiç de fena eleştiriler almayan, özellikle gittikçe ayyuka çıkan gerilimi ve sürpriz sonuyla o zamanlar gösterime giren gerilim filmleri arasında ayrı bir yer edinen “Saw”un gişe başarısı da beklenenin fersah fersah üzerinde olunca, takip eden her yıl çekilen devam film(ler)i de kaçınılmaz oldu. İkinci filmden sonra işi (kanı) iyice abartan “Saw” serisi – senaryoları hariç – yola James Wan ile devam etmedi, ama gişe başarısı konusunda serinin hiçbir filmi bir öncekini aratmadı.

James Wan da kariyerine gerilim türünün gergin sularından ayrılmadan devam etti. Kevin Baconlı “Death Sentence”ın ardından, yine 2007 yılında “Dead Silence” adlı bir filmin yönetmenlik koltuğuna oturdu, sonra da “Insidious” isimli korku/gerilime imza attı. 2011 tarihli “Insidious”un senaryosunda, yönetmenle “Saw” ve “Dead Silence”ta da çalışmış, aynı zamanda “Saw”da rol almış Leigh Whannell’ın imzasını görüyoruz. Yapımcı koltuğunda ise “Paranormal Activity”nin yönetmeni Oren Peli var. 

Başrollerde Patrick Wilson, Rose Bryne, Lin Shaye ve yine senarist Leigh Whannell’ı izlediğimiz filmde bir banliyö evindeyiz.  Eve yeni taşınan Lambert ailesi, başlarda garip sesler duymaya başlıyor. Oğulları Dalton (Ty Simpkins) çatı katında düşüp komaya girince de, çaresizlikle çırpınıp komanın kaynağını ve tedavisini bulmaya çalışıyorlar. Beyninde hiçbir hasara rastlanmayan Dalton’ın komaya girmesinin esas sebebinin Renai’nin (Rose Bryne) evlerinde görmeye başladığı sözümona kötü ruhlar olduğunu düşündüklerinde, Daltonlar çareyi başka bir eve taşınmakta buluyorlar. Ama diğer eve taşındıktan kısa bir süre sonra, kendilerini rahatsız eden ruhların asıl amacının başka olduğunu öğreniyorlar…

İlk yarısı ağır ağır ilerleyen, ikinci yarısıyla gerilim bazında ivme kazanan “Insidious”  ile ilgili söylenebilecek şeylerden ilki, filmin retro filmlerin havasına sahip olması. Yani “Insidious”, Sam Raimi’nin harika gerilimi “Drag Me to Hell”in yaptığını yapıp 1980’lerin başarılı gerilim filmlerine öykünüyor. Gerilimi yavaştan tırmandıran ve seyirciyle eleştirmenlerin genelini memnun eden bir ilk yarıdan sonra, olayların neden yaşandığını açıklamaya girişen ikinci yarıda ise, birkaç başarılı kare ve sekansa rağmen (belki de olması gerekenden çok şey gösterdiği için) tökezliyor. Olan bitenin ardında yatan sır ilginç ve her filmde karşımıza çıkmayacak kadar özgün bir fikir, kabul etmek gerek. Ancak filmin bu yola girmesi, kendisini kurtarması için maalesef yeterli olmuyor. Sonunda yaratılmaya çalışılan ‘şaşırtıcı son’ etmeniyse korkunç olmaktan ziyade saçma. 

Müziğin ise filmde ayrı bir yeri var. Zaten her şeyin başlangıcının da müzik olduğunu söyleyebiliriz. Piyano çalan Renai Lambert’ın nota kağıtlarının bulunduğu kutunun kaybolması ve Renai piyano çaldığı sırada evin üst katındaki olayların başlaması bu duruma örnek teşkil edebilir. Bazen ani ses ve görüntü efektlerine sırtını yaslayıp yaylılarla gerilim yaratsa da, yapımda ayrıca “Tiptoe Through the Tulips” adlı eski ve hoş bir şarkı da kullanılmış. 

Bu yıl ağustos ayında devam filmini izleyeceğimiz “Insidious”, alınan eleştirilere, iyi iş çıkarmış oyuncu kadrosuna ve Wan ile Whannell isimlerini gördüğünüzde kafanızda oluşacak yargıya rağmen bize göre ne yazık ki sınıfta kalıyor. Umudumuz, devam filminde yönetmen ve senaristin ilk filmdeki hataları tekrar etmeyip ilkini aşan bir gerilime imza atması.

Zack Snyder

Başarılı yönetmen Bryan Singer’ın hayranlardan pek yüz bulmayan filmi “Superman Returns”den altı yıl sonra gösterime girecek “Man of Steel” 2013’ün merakla beklenen filmleri listelerinde hep üst sıralarda yer aladursun, biz de – her ne kadar bazı insanlar filmi şimdiden yönetmenin kendisinden çok yapımcı Christopher Nolan’a mal etmiş olsalar da – Zack Snyder’ın filmografisine kısaca bir değinelim dedik.

“Dawn of the Dead”: Snyder’ın ilk uzun metrajlı filmi, George A. Romero’nun kült olmuş “Ölüler” üçlemesinin ikinci (ve çoğunluk tarafından en çok sevilen) filmi “Dawn of the Dead”in yeniden çevrimiydi. Yeniden çevrimlerin artmaya başladığı zamanda, 2004’te gösterime giren film, kapitalizm ve tüketim toplumu eleştirilerine karşın Romero’nun filmlerindeki kadar sosyal mesaj iletme kaygısı gütmüyor, aksiyon ve gerilimi ön plana taşıyordu. Sonraki yıllarda oyunculuğundan ziyade yazarlık ve yönetmenliğiyle ön plana çıkan Sarah Polley ve Ving Rhames’in başrolde olduğu “Dawn of the Dead”te, zombiler Romero’nun filmindeki gibi yavaş hareket etmiyordu. Bu da, bazılarınca hoş karşılanmasa da, filmin heyecan dozunu artırmaya yönelikti. Gerçekten gayet iyi aksiyon sahnelerine yer veren film, özellikle doğum sahnesinde yarattığı gerilim ve bitiş jeneriğiyle şaşırtmayı başarıyordu. Yönetmen Zack Snyder da bazı plan ve sekanslarda ileriki yıllarda yapacaklarının sinyallerini veriyordu sanki.

“300”: Yönetmenin ikinci uzun metrajlı filmi, gösterime girdiği vakitlerde doğu-batı ayrımcılığı ve ırkçılık gibi konulara değindiği düşünüldüğü için (Filmde Persler kadınsı ve/veya ucube, Spartalılar düzgün görünümlü, onurlu savaşçılar olarak resmediliyordu) bayağı eleştiri konusu olmuştu. “Sin City”den tanıdığımız Frank Miller ve Lynn Varley‘nin aynı adlı çizgi romanından uyarlanan “300”, bilhassa çizgi romanın estetiğinin perdeye taşınması konusunda çok başarılı olması sebebiyle iyi eleştiriler de aldı. Gerçekten de, filmin görsellik konusunda çok başarılı olduğu su götürmezdi. Öyle ki, stili sonraki yıllarda çekilen “Spartacus” gibi dizileri de etkiledi. Filmin başrol oyuncusu Gerard Butler’ın da yıldızı bu filmle daha bir parladı. Yapımcılar ise Snyder’a daha çok güvenecek ve uyarlanması pek zor olan bir çizgi romanı, “Watchmen”i ona teslim edeceklerdi.

“Watchmen”: Ünlü yönetmen Terry Gilliam’ın yönetmek için epey çabaladığı “Watchmen”, imza attığı “300”ın başarısı üzerine Zack Snyder’a teslim edildi. Alan Moore’un aynı adlı çok sevilen çizgi romanından uyarlanan “Watchmen”, bazılarınca fazla ağır aksak bulunup beğenilmedi, ancak genel olarak “300”tan daha iyi eleştiriler aldı. Alan Moore filmin uyarlanmasına (her zaman olduğu gibi) karşı çıkmış hatta filmi kesinlikle izlemeyeceğini belirtmiş olsa da, “Watchmen” insan doğası, kahramanların diğer yüzleri gibi alışılmadık konulara değinmesi ve politik göndermeleriyle yine de eleştirmenlerin ve çizgi romanın hayranlarının bir kısmının gönlüne girmeyi başardı.

“Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole”: Kathryn Lasky’nin “Guardians of Ga’Hoole” adlı kitap serisinden uyarlanan film, yönetmenin ilk (ve şimdilik tek) animasyon filmi. Gösterime üç boyutlu giren “Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole”da, yönetmenin sıklıkla kullandığı etkileyici ağır çekimler ve görsellik muazzamdı. Hak ettiği ilgiyi nedense göremeyen ve pek de iyi eleştiriler almayan “Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole”un seslendirme kadrosunda, yönetmenle “300”ta da çalışan David Wenham, Sam Neill, Abbie Cornish, Geoffrey Rush, Helen Mirren ve Hugo Weaving gibi isimler vardı.

“Sucker Punch”: “Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole”dan bir yıl sonra, 2011’de gösterime giren “Sucker Punch”, nedense yerden yere vurulan ve çok çok az kişi tarafından takdir gören bir “geek flick”ti. Harikulade bir görselliğe ve (belki sonlarında izlediğimiz, trende geçen sekans hariç) son derece etkin aksiyon sahnelerine sahip filmin alametifarikası ise müzikleriydi. Snyder’ın şarkı seçimi konusunda neredeyse Quentin Tarantino kadar başarılı olduğunu bu filmle anlamış olduk; zira “Dawn of the Dead” ve “Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole”un ardından bu film de şarkılarıyla aklımızı çelmeyi başarıyordu. Babydoll (Emily Browning) isimli genç bir kızın zorba üvey babası tarafından bir akıl hastanesine kapatılmasını ve yanına aldığı birkaç genç kız ile bu hastaneden kaçma çabasını anlatan film, “Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole”dan bile kötü eleştiler aldı. Bizse, sonunda biraz tökezlese de “Sucker Punch”ın “steampunk” estetiğinin başarıyla kullanıldığı etkileyici bir b filmi olduğunu düşünüyoruz. 

“Aşktan ve Gariplikten”

Geçtiğimiz yıl Bakü’de düzenlenen 57. Eurovision Şarkı Yarışması’nda eğlenceli şarkısı “Love Me Back”i heyecanlı bir performansla izleyiciye sunan Can Bonomo, yarışmadan yedincilikle ayrılmıştı. Yarışmadan hemen önce klibinde Sümer Tilmaç’ın oynadığı “Ali Baba” yorumuyla karşımıza çıkan Bonomo’nun ikinci albümü “Aşktan ve Gariplikten” ise 8 Aralık 2012’de piyasaya sürüldü. 

Yine Can Saban prodüktörlüğünde kaydedilen ve kesinlikle hayal kırıklığına uğratmayan “Aşktan ve Gariplikten”de 13 şarkı bulunuyor. Şarkılar hakkındaki kısa yorumlarımızı paylaşacağız:

1-) “Başkan”: Albümün ilk şarkısı, geçtiğimiz mayısta tekli olarak piyasaya sürülen “Ali Baba”yı saymazsak klibi çekilen ilk şarkı aynı zamanda. Kendi adıma, Bonomo’nun ilk albümünden dinlediğim ilk şarkı olan “Şaşkın”ı ilk dinleyişimde nasıl burun kıvırdıysam, bu albümden dinlediğim ilk şarkıya, yani “Başkan”a da ilk seferde “Pek olmamış sanki” diye yorum yapmıştım. Ancak “Şaşkın”da olduğu gibi “Başkan”ı dinledikçe fikrim değişti. Şarkı gayet iyi olmuş; Can Bonomo da vokalinin “Meczup”taki vokalinden fersah fersah ileride olduğunu daha ilk şarkıdan göstermek istemiş sanki. İyi bir açılış ve çıkış şarkısı “Başkan”. 

2-) “Maşrapa”: İkinci şarkı klasik bir Bonomo şarkısı olmuş – kelime oyunları, uyaklar ve tabii ki alkol. Pek uzun sürmemesine rağmen bayağı eğlenceli, kullanılan müzik aletlerinin çeşitliliği de renk katmış. Albümde ön plana çıkabilecek kadar değil, ama ben bu şarkıyı da beğendim. “Ben gemi, sen o ıssız liman” diyerek sevgili Bonomo “Love  Me Back”e de bir taş atıyor sanki. 

3-) “Basması Pembe”: Şarkı biraz Kurban’ın bilhassa ilk zamanlarında yaptığı şarkıları andırıyor. “Başkan” ile yükselen beklentiyi karşılayan ve albümün kalanını daha bir merakla dinlemenize sebep olacak kadar güzel bir şarkı olmuş. 

4-)  “Defol”: Bonomo’nun albüm piyasaya sürülmeden evvel canlı performanslarında da yer verdiği, dolayısıyla dinleyicinin önceden bildiği bir şarkı “Defol”. Bir kesim eski halinin daha iyi olduğunu düşünse de bu hali de bayağı hoş olmuş bizce. Gitarlar, vurmalı çalgılar ve yaylıların etkisi büyük. 

5-) “İyi Ki Doğdun”: Albümün ikinci klibinin çekileceği şarkı, yine yaylıların etkin kullanımıyla ön plana çıkıyor. Özellikle nakaratı ise dile çok çabuk dolanıyor ve Bonomo’nun yazdığı şarkı sözleri ele alındığında “Meczup”tan çok daha yükseklerde olduğunu kanıtlıyor “İyi Ki Doğdun”. 

 

6-) “Abla”: Özellikle geçişleri başarılı olan ve aslında gayet sakin başlayan şarkı, nakarat itibarı ile coşuyor. Albümün “Min El Aşk ve Min El Garaib” ile birlikte en sert şarkısı, ayrıca Bonomo’nun bu albümle diğerinden daha yüksek sesle bir şeyler anlatmaya çalıştığının göstergelerinden biri gibi. 

7-)  “Derda (Koy Bi’ Rakı Şişeden)”: “Aşktan ve Gariplikten”i ilk dinleyişte dikkati en çok çeken şarkı, yavaş tempoda olmamasına karşın derin bir hüzün taşıyor. Bonomo’nun vefat eden annesi için yazdığı “Derda”, albümün kesinlikle en iyisi. 

8-) “Min El-Aşk ve Min El-Garaib”: Bonomo, İhsan Oktay Anar’ın kült romanı “Puslu Kıtalar Atlası”ndan öykünerek yazdığı bu şarkıda da “Vur-kaç ve alengir, dünya ne acayip” diyor. Albüme (bir nevi) ismini veren sert parça, fena halde dile dolanıyor. 

9-)  “Olmaz Sensiz”: Sonundaki keman solonun özellikle dikkat çektiği bu şarkı, ilk albümdeki “Hep Bi’ Derdi Olur”un nakaratındaki coşkuya benzer bir coşku yaşatıyor. Enstrümanların uyumunun da hakkını vermek gerek. 

10-) “Ali Baba”: Mayıs 2012’de tekli olarak piyasaya sürülen ve klibinde Sümer Tilmaç’ın da yer aldığı “Ali Baba”, sanatçının albümden evvel canlı performanslarında yer alıyordu. Bonomo çocukluğumuzdan beri ezbere bildiğimiz “Ali Baba”ya ve Sadri Alışık’a bir saygı duruşunda bulunmak istemiş. Gayet güzel bir yorum, klibi de hiç fena değil. 

11-)  “Haberler İyi Paşam”: Hiciv dolu sözlere sahip şarkı, Nazım Hikmet’ten feyz alıp karanlık sözlerine karşın eğlenceli melodisiyle tabiri caizse ‘farklı’ bir deneyim sunuyor. “Yok hiç çizmeyi aşan” diyen Bonomo, hem geçmiş hem bugün hakkında yergi dolu sözler sarf ediyor. 

12-) “Son”: “Veysel” öncesi vedasına hazırlanan Bonomo, “Son” ile üzülmeyip yeni bir öykü daha bulunmasını istiyor. Eşlik etmesi pek keyifli olan parçanın canlı icrası da gayet hoş.

13-) “Veysel”: Bir başka saygı duruşu da Aşık Veysel için. Albümün ağır topu, etkileyici kapanış şarkısı. Bağlama ise olmazsa olmazı.